onalara gələn qonağın Zülfiyyə və onun ailəsi olduğunu deməmək üçün min yalan dedi. Və sonunda evdə tək olduğu yalanı ilə bitirdi. Ülviyyə sağollaşan kimi Şəhriyar alnını silib, ax ana ax.. məni nə günə qoydun. Qızın yanında yalançı olmamışdım o da oldum. Şəhriyar gəlib yenidən qonaq otağında əyləşənlərlə yanaşı oturdu. Əslində evə ilk girəndə gedəcəkdi, amma atası onların iş ortağı olduğundan dolayı sadəcə yeməyə gəldiyini Şəhriyarın evi bir ğlu olduğu üçün yeməyə qalmasını istəmişdi. O da etiraz etmədən məcbur qalmışdı. Arada bir Zülfiyyənin baxışlarını üzərində hiss edincə narahat halda otururdu. Qapının zənginə ayağa qalxıb mən baxaram deyib otaqdan çıxmaq üçün bəhanənin tam vaxtında gəldiyini düşündü. Qapını açınca irilənmiş gözləri ilə Ülviyyəyə baxdı.
- Sürprizzz... Saatın mən də qalmışdı. Dedim şəxsən özüm gətirim. Həm bu bəhanəylə səni də görmüş olardım.
- Ülviyyə!
- Hə, amma gedirəm..Sadəcə səni görəm istədim dediyim kimi. Sənsiz çooo....xx
- Şəhriyar.
Zülfiyyə qapya yaxınlaşıb Şəhriyarın arxasında dayanınca Ülviyyə bu dəfə təəcübləndi.
- Şey.. mmm...Ülviyyə gəl aşağıda danışaq.
- Bizi tanış etməyəcəksən Şəhriyar? Zülfiyyənin bu sözünə hələ də susan Şəhriyar Ülviyyədən baxışlarını çəkmirdi. Ülviyyə isə Şəhriyara baxaraq ona niyə yalan danışdığını anlamağı çalışırdı.
- Oğlum kimdir? Deyərək qapıya yaxınlaşan Şahnaz da qarşısında Ülviyyəni görəndə təəcübləndi.
- Onun burda nə işi var?
- Ana! Xahiş edirəm. Siz keçin içəri mən Ülviyyəni evinə yola salım gəlirəm.
- Yox .. yox.. gəlmə. Ehtiyac yoxdur. Sən burda qal, mən özüm gedərəm. Ülviyyə pilləkənləri sürətlə düşməyə başladı. Şəhriyar onun arxasınca gedəcəkdi ki, qolundan yapışan ələ dayanmış oldu. Geriyə dönəndə Zülfiyyənin baxışlarını düz gözlərində hiss etdi.
- Burax getsin, bizi burda qoyub getməyəcəksən ki, həm atam səninlə danışmaq istəyir.
- Başa düşmədim. Nə barədə?
- Bizim barəmizdə
Şəhriyar onu qolundan tutub əlini sərt çəkildə çəkincə Zülfiyyə geri addımladı.
- Mənə