ə bax, xanım qız. Biz deyə bir şey yoxdur. O gedən qız var idi ha.. Bax biz deyə mən onunla varam. Azacıq qüururn olsun. Ok?! Deyib göz vuraraq sürətlə aşağı düşdü. Ülviyyəni yolda taksi gözlədiyini görüncə ona yaxınlşaıb arxadan bərk qucaqladı. Ülviyyə əvvəlcə qorxaraq qışqırmışdı.
- Şşşş. Mənəm.
- Burax məni.
- Ey yaxşı da.
- Nə yaxşı? Mənə yalan dedin. Axmaq kimi durub qapıya gəlmişəm və qarşılaşdığım mənzərə o qız sizdədir.
- Ülviyyə bəsdir burada şişirdiləsi birşey yoxdur.
- Elə? Demək şişirdiləsi bir şey yoxdur. Yaxşı Şəhryar bəy.. oldu onda mən sənə desəydim ki, evdə təkəm və sən gəlib görsəydin ki, Rəşd bizdədir onda da belə reaksiya verərdin.
- Ey bir dəqiqə eyni şey deyil.
- Necə eyni şey deyil. Eyni şeydir. Sadəcə rollar dəyişir
- Ülviyyə mənim səbrimi sınama. Onun adını ağızna alma.
- Rəşad Rəşad..
- Ülviyyə!
- Rəşaddddddddddd
- Mənə başqa çarə qoymadın Şəhriyar Ülviyyəni öpüncə Ülviyyəni susdurmuş oldu.
- Şəhriyar!
Ülviyyə Şəhriyarı kimin çağırdığını bilmədi, amma başını utandığı üçün yana çevirib Şəhriyarın sinəsində gizlətməyə çalışdı.
- Sənin burada nə işin var.
- Atam dedi ki, çağırım. Dedim axı səninlə işi var. Zülfiyyə bu sözləri elə xüsusi vurğu ilə dedi ki, Ülviyyə başını döndərib ona baxdı. Zülfiyyə özündən razı halda gülümsədi.
- Mən də sənə dedim ki, atanla heç bir ortaq işim yoxdur.
- Indi yoxdur, amma gələcəklə bağlı heç kim heç nə bilməz.
- Bu qız nə danışır Şəhriyar.
- Boş ver həyatım. Danışırda.
- Mənə bax xanım qız.deyərək Ülviyyə ona yaxınlaşdı. – elə bilirsən ki, onu sənə verəcəm. Yanılırsan. Istəyir atan yox lap dayın gəlsin lap elə əmin də gəlsin o mənimdir.
Şəhriyar gözləri dörd olmuş halda Ülviyyəyə baxraq bunu ondan gözləmədiyini bəlli edirdi. Zülfiyyə isə yenə də özündən razı halda gülümsəyib.
- Ailələr razılaşsın. Qalan hər şey boşdur. Sənin kimi
Ülviyyə Şəhriyara tərəf dönüb – mən bunu yolacam deyincə Şəhriyar önə gəlib hələ də şok vəziyyətində Ülviyyəni geri çəkdi. Zülfiyyə isə yenə