də sözündən dönmədən - Şəhriyar sənin deyəsən xəbərin yoxdur, amma atalarımız ortaq işə giriblər. Və bu ortaq işdə başqa bir ortaq iş də olmasını qərara alıblar. Bizim toyumuzu.
Ülviyyə bu dəfə əlləri boşalıb yanına düşdüyü üçün Şəhriyardan aralandı. Gözləri dolmuşdu. Şəhriyar isə nəyin şokunu yaşayacağını bilmədən gah Zülfiyyəyə gah da Ülviyyəyə baxırdı. Birdən özünə gələrək Ülviyyənin əlindən tutub – mənimlə gəl deyərək boka tərəf yönəldi. Zülfiyyə də onların arxasıcna gələrək evə girmişdi. Şəhriyar Ülviyyənin əlindən tutub qonaq otağına gəlincə tən ortada dayanıb. – ata , ana. Ülviyyəni tanıyırsınız. Onun valideynlərinin razılığını almışam. Və biz evlənəcəyik. Istədim siz də bilsəiniz.
Bu ani etiraf Ülviyyə də başda olmaqla hamını yerinə mismarlamışdı elə bil.
- Oğlum istəyirsən bunu sonra danışaq deyə pıçıltı ilə Şahnaz Şəhriyara yaxınlşasa da.
- Yox. Elə indi tam vaxtıdır. Zülfiyyənin atası ilə anası cəld ayağa qalxaraq. – biz getsək yaxşıdır. Iş barəsində sonra yenə danışarıq Səlim deyib qaşları çatılmış vəziyyətdə evdən çıxdılar. Ülviyyə Şəhriyara qısılaraq qıpqırmız olmuşdu. Adam çox olsa da Səlim düz Ülviyyəyə baxırdı. Ona baxanda vicdan əzabı çəkir, peşimanlıq duyurdu. Amma özünü tez toparlayıb o da eyvana çıxdı. Qapıda dayanıb. – apar qızı evinə sabah normal danışarıq deyərək çıxmışdı. Şahnaz isə mətbəxə keçib hirsindən qab qacağı krandın altına elə yığırdı ki, sanki qırmaq istəyirdi . Şəhriyar Ülviyyəni evinə gətirənə qədər yolda hər ikisi susmuşdular. Amma evə çatana yaxın Şəhriyar əli ilə onun əlindən bərk tutub. – qorxma. Belə daha yaxşıdır. Hamının nazı ilə oyanamayacağıq ki,
- Amma..
- Shh.... dedim axı belə yaxşıdır. Sən onun bunu burax da o nəydi?
- Nə?
- Bir anlıq elə bildim qızı öldürəcəksən.
- Mənsə bir anlıq elə bildim qız səni az qalsın yeyəcək gözləri ilə
- Belə de... qısqandın.
- Kim mən? Mən heç vaxt qısqanmıram. Əsl sənsən qısqanc olan.
- Hə mən qısqanıram. Həm də dəli kimi. Çünki sevirəm.
- Kimi?
- Kimi?