sadəcə bu haqda fikirləşmirdim. Valideynlərimi dünyada hər şeydən çox sevirəm, amma bu onların hər istədiyini eləyəcəm mənasına gəlmir.
- Başa düşdüm. Mən getsəm yaxşıdır. Gec oldu. Indi deyərə sizinkilər düşərlər. (muellif LILI SH)
- Bağışla səni incitmək istəmirəm....
- Gecən xeyrə
- Xeyir apar
Zülfiyyə valideynlərimin sözündən çıxa bilmirəm desə də bəlli idi ki, Şəhriyara qarşı boş deyil. Evə gözləri dolmuş halda girməsin deyə blokda bir az gözlədi.
Az sonra hər kəs öz evinə dağılışdı. Atasının yanında Şəhriyar anasına heç nə deyə bilmirdi. Anası da bilirdi ki, Şəhriyarın susmağı xeyirə deyil. Düşündüyü də doğru olmuşdu. Evə çatar çatmaz Şəhriyarın atası qonaq otağına keçdi.
- Ana mən sənə dedim axı.. söz vermişdin.
- Nə olarki. Pis oldu bir- birinizi tanıyın. Tanımamış deyirsən istəmirəm.
- Mən tanımaq istəmirəm!!
- Səsini yüksəltmə
- Bağışla. Amma məni buna məcbur edirsən, mən uşaq deyiləm. özüm bilirəm necə hərəkət etmək lazımdır.
- Mənim ağıllı balam. Burda nə var ki, qəşəng qızdırda ailəsini də tanıyırıq. Ondan yaxşısını tapmayacaqsan ki.
- Nə bilirsən bəlkə tapmışam
- Nə? Qara oğlanın dərdi varmış. Bəs bunu de də. Mən nə bilim yazıq. Kimdir o bəxtəvər.
- Ana
- Yaxşı yaxşı utanma denən
- Heç kim. Heç kim yoxdur. Amma bu Zülfiyyə ilə evlənəcəm mənasına gəlmir. Istəmirəm. Həm belə elədikcə qızı da incidirəm. Məncə ikimizdə bunu istəmirik.
- Atan da razıdır bu işə
- Hə lap yaxşı hamı razıdır. Məndən başqa. Mən də ki heç. önəmli deyiləm ki nə fikirləşirəm. Kimə nə? elə?
- Dəli oğlum elə şey olar.. Biz sənin yaxşılığın üçün deyirik.
- İstəmirəm eləmə mənə yaxşılıq. Birdə bu söhbəti açma xahiş edirəm.
- Oğlum
- Ana xahiş edirəm. Bağladıq
Şəhriyar istəmədən anasına səsini yüksəltmişdi. Peşiman olmuşdu. Amma anasını könlünü alacaqdı. Bəs onun? Onun könlünü kim ovudacaq? Kim onun qəlbində yaranan müəmmalı hisslərə əncam çəkəcəkdi. Gün keçdikcə ürəyi daralırdı. Bəlkə də Elçindən xahiş etməli idi ki, Ülviyyənin yerini telefonunu