danışıca Səlim əvvəl heç nə demədi, sonra. Başını bulayaraq. – yaxşı tutaq ki, evləndiniz. Xeyir işinzidə bir araya gələ bilməyəcəyik. Yaxşı dedik lap orada da zorla dayandıq. Sonra sizin evinizə
gedib gəlmək üçün güdməliyik ki, onlar nə vaxt çıxacaq o evdən
- Ata xahiş edirəm. Burda bunları düşünəcək yeganə isnan Kamal bəy idi. Ülviyyə də mən də yalnız ona görə qalmışdıq. Nə sən nə anam. Bağışla, amma sənin zəifliyin olubsa anamın bicliyi olubsa
- Şəhriyar düzgün danış!!!
- Mən sadəcə olanları danışıram. Mən və Ülviyyə bunu ödəməməliyik. Başa düşürsən. Ola bilər. Amma keçdi getdi. Indi sən anamla evlisən. Sənin də onun da öz ailsəi var. Icazə ver mən də öz ailəmi qurum. Amma öz istədiyimlə. Mən sən deyiləm ata. Bağışla, amma bunları deməyə məcbur etdin məni. Kamal bəy xəstəxanadan çıxan kimi Ülviyyəni adət ənənə ilə onlardan istəyib üzük taxacağıq. Və tez bir zamanda da toyumuzu edəcəyik. Bu belə olacaq. Istəməsinz gəlməyin mən adam taparam elçiliyə. Seçim sizindir. Məndən demək. Gecən xeyrə.
Şəhriyarın bu sözünü Şahnaz da eşitmişdi. Əlləri ağzında qapıda dayandığından Şəhriyar onu da görüb. – demək ki, təkrarlamağa ehtiyac qalamdı. Ana ya toya hazırlığını et ya da məni unudun.
Şəhriyar otaqdan çıxınca Səlim Şahnaza baxdı.
- Səlim bir şey de. Denən ki, icazə vermirəm
- Nə icazə vermirəm. Oğlun bizi valideylikdən silir sən nə icazəsindən danışırsan
- Yox yox..qoyma.. Sən ona desən ki, iatəmirəm o eləməz.
- Şəhriyarı tanımırmışsan kimi danışma
- Yox dedim Səlim. Olmaz. Ola bilməz. Mən onunla üz üzə gəlm ək istəmirəm.
- Demək özünü düşünürsən Şahnaz xanım. Heç olmasa burda oğlunun yerinə qoy özünü.. Həm bilirsən nə var. Uşaq haqlıdır. Kiminsə günahının cəzasını mənim oğlum çəkməyəcək. O seçdiyi ilə ailə quracaq
- Nə demək istəyirsən.
- Sən anladın. Gecən xeyrə.
Gecə uzun keçmişdi. Yuxusuz qaldıqları üçün. Amma səhərlər bir birini qovduqca hər şey yerinə oturacaqdı. Aradan günlər keçmiş Kamal bəy artıq xəstəxanadan çıxmışdı. Ülviyyə ilə