Şəhriyar sizi gözləyir deyincə Şahnaz baxışlarını düz Ülviyyənin gözlərinə dikdi. Necə də Gülnaza oxşayırdı. Ona baxdıqca içi sızlayırdı. Peşimanmı olmuşdu tutduğu əməldən. Gənc qızın xəyallarını yıxmışdı. Sanki illər əvvəl yaşadığı keçmişi indi qarşısında dayanır və onu yenidən özünə çəkir. Çox düşdün getsin getməsin deyə. Amma Ülviyyəyə baxdıqca gəldiyinə görə peşiman olmadı. Bir dəfə bir gənc qızın xəyallarını yıxmışdı, ikinci dəfə bunu eləməyə gücü və vicdanı əl verməyəcəkdi. Amma yenə də tərəddüd etdi.
- Yox. Mənim orada yerim yoxdur. Deyib geri dönürdü ki. Ülviyyə onun əlindən tutub – onun tam xoşbəxt olmasını istəyirəm. Sizsiz o tam deyil.
- Mənə qəzəblidir.
- Yox, bütün günü gözü qapıda sizi gözləyib.
Şahnazın gözündən axan yaşlar çənəsindən damcılayırdı. O da istəyirdi, canı, gözünün ağı qarası sevdiyi adamdan olan övladının xeyir işi idi.
- Gəlin, qonaqlar dağılır artıq. Gecikməyək. Şahnaz ağır addımlarla Şəhriyara tərəf yaxınlaşırdı. O qədər həyəcanlı idi ki, az qalırdı ürəyi ağzına gəlsin. Şəhriyar anasını görüncə heç nə demədən sürətlə gəlib onu bərk bərk qucaqladı. Anasını qaldıraraq yerində dönməyə başladı. Kənardan baxan qonaqlar duyğulandılar. Hər kəs zənn etdi ki, anası yasdan gəlir. Gülnaz özü də bilmədən doldu, ağlamağa başaldı. O indi qarşısında sadəcə ana və oğul tablosu görürdü. Başqa ağlına heç nə gəlmirdi. Səlimdə onlara yaxınlaşıb əlini yavaşca Şahnazın çiyninə qoydu. Şahnaz başını qaldırıb ona baxıb gülümsədi. Artıq nişan bitdi hər kəs öz evinə dağlışıırdı. Şəhriyar Ülviyyəni özü evə aparacağını deyib Kamal bəydən icazə almışdı. Maşında geri qayıdarkən Şəhriyara baxan Ülviyyə indi qarşısında tam bir xoşbəxt adamı görürdü. Bu onu daha da sevindirirdi.
- Az bax, gözün dəyər.
- Sən yola baxırsan yoxsa mənə baxırsan?
- Mənim gözümün artıq sənə bağlıdır deyib ona tərəf əyilib yanağından öpdü, Evlərinə çatana yaxın Şəhriyar bir az aralıda saxlayıb maşını söndürür. Dönüb Ülviyyəni seyr etməyə başlayır. Ülviyyə isə yuxulamışdı.