. Tarix təkarar olunurdu sanki. Ilk dəfə də Ülviyyəni evlərinə gətirəndə o beləcə məsum məsum yatmışdı. Onda Ülviyyəni öpə bilməmişdi, bu dəfə isə Ülviyyə artıq demək olar ki, ona aid idi. Əyilib Ülviyyəni öpmək istəyirdi ki, pəncərəsi döyüldü. Ülviyyə də diksinib ayılmışdı. Şəhriyar başını döndərdiyində cavan bir oğlanı gördü. Onu haradansa tanıyırdı, amma xatırlaya bilmədi. Pəncərəni aşağı salan kimi
- Aaa dayı yenə siz? Aaa yenə həmin qız.
Şəhriyar artıq bildi onu haradan tanıyır. Bu maşını düz saxlamadığına görə keçən dəfə də maşının pəncərəsini döyüb abu havanı korlayan oğlan idi.
- Hə yenə biz. Görürəm sən bu dilnən hələ sağsan.
- Pis adamlara heç nə olmure dayı.
- Onu düz dedin. Indi get buradan.
- Gedərəmee, amma maşını düz saxla. Şəhriyar Ülviyyəyə tərəf dönüb – gözlə gəlirəm deyə maşının qapısını açınca oğlan gözdən itdi.
- Bu hara qaçdı. Hələ qapını açdım belə qaçır.
- Qorxutdun uşağı.
- Uşaq? Ülviyyə yaxşıda. Nə isə. ən xoşbəxt günümdə onu düşünəsi deyiləm. Harda qalmışdıq.
- Bilmirəm mən yatırdım. Deyə Ülviyyə bic bic gülümsəməyə başladı.
- Hmm demək belə. Deyərək Şəhriyar Ülviyyəyə yaxınlaşıb onu ğpmək istədi. Ülviyyə geri çəkilib – evə gecikirik atamdan ayıbdır, deyəcək bizdən əvvəl çıxıb hələ gələməyiblər.
- Halaca nişanlımsan istədiyim vaxt evə buraxa bilərəm.
- Xeyr o sənə elə gəlir. Nə vaxt ki, nigah məmurundan kitabçanı alacaqsan bax onda hə.
- Yaxşı Ülviyyə xanım borc olsun. Yadında saxla. Mən sənə toy günü göstərərəm.
- Şəhriyar bəsdir.
- Nə? Nə dedim ki.. Ağlın başqa şeylərə gedirsə mənim nə günahım.
- Şəhriyar.
Ülviyyənin qızarmağına qəh qəhə atan şəhriyar onu özünə tərəf sıxıb qucaqladı. Qulağına – artıq bir aydan sonra mənim olacaqsan, əbədi deyə pıçıldadı. Ülviyyə isə ona daha da qısılıb –mən hələ də inanmıram. Bəzən elə qorxuram ki,
- Heç vaxt, eşidirsən, heç vaxt qorxma. Mən həmişə yanındayam.
- Səni sevirəm
- Mən də səni.
Danışıldığı kimi toy bir aydan sonra baş tutacaqdı. Hazırlıqlar son sürət