davam edərkən Kənan atasını bu bir ay içində az qala gecə gündüz zəng eləməkdən dəli etmişdi. Telefonda Kənan yazıldığını görən Kamran bəy əlini telefonuna atıb salamsız kəlamsız – ay bala danışdıqda gələn kimi gedəcəyik. Söz verirəm.
- Unutdum soruşam. Mən nə almalıyam.
- Mən gələndə hər şeyi həll edəcəyəm.
- Nə vaxt gəlirsən.
- Tövbə əstafurulla, oğlum danışdıq axı. Işlər qarışıqdır çalışıram bitirim.
- Gəlim kömək edim. Yox ya da gəlməyim sonra Nərgizə sataşan eləyən olar.
- Nərgizə? Sataşan? Oğlum mən o qızı tanıyıramsa o qıza bir nəfər əyri gözlə baxa bilməz özü onun gözlərini oyar. Eləyər o nadinc.
- Ata doğrudan sevindim bizim işimizə.
- Dəlisən. Həyatın boyunca atdığın ən ağıllı addımdır. Nərgiz Ülviyyə mənim övladım kimidirlər. Amma bil. O qızın başından bir tük əksilsə övladlıqdan silərəm. Nə bilim qızlar mızlar. Içki bar hamısı geridə qalır.
- Ata nə qız. Mənim gözüm Nərgizdən başqasını görür ki. Qız elə bil mənə cadu edib.
- Yaxşı tutma telefonda işlər çoxdur. Gecikdirmə məni. Sağol deyib dəstəyi asır. – dəli oğlan. Deyib dodaq altında gülümsəməyə başlayır ki, telefon yenə zəng çalır . yenə Kənan idi .
- Yenə nə var?
- Biz harada yaşayacağıq?
- Ya səbr!!!!!!!
Kamranın qışqırmağına Kənan artıq dəstəyi asmışdı.
Kənan isə qulağını tərpədib, - necə də qışqırıre, söz soruşuram da. Başa düşmək istəmirləre məni. Anlamırlar ki, Nərgizin nəsə xoşuna gəlməsə vallah toy günü qoyub qaçar.
Artıq toya 10 gün vaxt qalırdı. Toya hazırlaşan Ülviyyə gəlinlik seçiminə Şəhriyarla getmişdi. Nişan paltarını çox açıq olduğundan indiyə qədər Ülviyyəni uşaq kimi danlayan Şəhriyar gəlinliyi özü seçəcəyini demişdi. Ülviyyə etiraz edib nərgizlə getmək istəsə də Şəhriyar Nərgizin ağlına girmiş onu vaz keçirmişdi. Nərgiz də deyinə deyinə evdə otağını səliqəyə salırdı. Deyinə deyinə - var yox bir dostum var onun da gəlinliyin seçə bilmədim. Bu nə həyatdır belə. Anası qapını açıb qızının narazı halda deyindiyini görüb – nə olub? Nərgiz geriyə dönüb – heç