ç nə, Şəhriyar qoymadı gedim Ülviyyə ilə gəlinlik seçməyə.
- Ay bala nişanlısıdır, cavanlar özü getsin qara tikan kimi nə aralarında bitirsən o saatca.
- Axı mən də baxmaq istəyirdim.
- Çox danışma gəl əmingilə zəng vur təbrik elə.
- Hansı əmim.
- Cahangir. Fidanın həsini veriblər.
Nərgiz həmin anda yatağına çökdü. Elə bil ürəyində nəsə qırıldı. – nə? Həsini veriblər? Deyə pışıldadı. Qəhərdən boğazı düyümləndi. Yatağa çöküb ağlamağa başladı. Aynur xala bunu görmədiyindən mətbəxə dönüb axşama yemək hazırlayırdı. Həmin gün Kamran bəy də Bakıya dönmüşdü. Gəldiyi gün Kənan onu hava limanından götürüb bir başa Nərgizgilə gəlmişdi.
- Bura haradır?
- Necə haradır? Nərgizgil.
- Mən bildiyim qədəri ilə, Nərgiz bizim məhlədə yaşamır, nə də biz onların məhləsində.
- Ata. Elçiliyə gəldikdə.
- Sənin başın xarab olub bala. Gedək evə hazırlıqlar görək. Zəng vurub xəbərdar edək, mən də yerimi rahatlayım.
- Eeee ata yaxşıda. Sən bunları edincə ooooo mən Naranı yuxuda görərəm.
- Oğlum, hər şeyin ənənəsi adəti var.
- Mən bilmirəm indicə gedirik. Deyib maşından düşüb bloka tərəf yönəldi. Kamran bəy oğlunun dalınca düşüb onu geri çağırmaq istəyirdi ki, Kənanın hansısa qadınla qucaqlaşıb görüşdüyünü gördü. Yaxınlaşanda Kamran bəy Aynur xaanımla salamlaşıb – siz Allah bağışlayın. Belə gəldik. Bu dəli oğlanı başa sala bilmədim.
- Eybi yox canınız sağolsun. Bu günlük qonağımız olun. Kənan qonaqlıq sözünü eşidincə .- Nə qonaqlıq Nərgizi istəməyə gəlmişik. Kamran bəy əli ilə üzünü tutdu. Aynur xala da bərkdən gülüb – Ay bala sən məni hər gün daha da təəcübləndirirsən. Nərgizn atası gəlsin.
- Haradadır ki?
- Işdə.
- Hə lap yaxşı biz keçək o da gələr də. Kənan Kamran və Aynurun güldüyünü görüb. – nə oldu yenə deyib təəcüblə baxdı. Güc bəla ilə kənanı oradan uzaqlaşdıran Kamran maşına otuzduranda. – Oğlum nə üzük gətirmisən, nə atasına xəbər vermişik, nə bir gül nə bir şirniyyat. Desə də Kənan qaşlarını çatmış əhvalı korlanmışdı. Oğlunun bu halına dözməyib onun