saçını qarışdırıb. – Söz hazırlıqlar tamam olan kimi ilk işimiz gəlib Nərgizi istəmək olacaq.
- Söz?
- Söz söz.. oğlunun bu reaksiyasına gülən Kamran bir az da kədərləndi ki, oğlunu bu günlərini erkən yaşlarında həyatını itirmiş həyat yoldaşı görməyəcək. Gözləri doldu deyə cəld önünə döndü.
Nərgiz isə bütün gecəni ağlamış, ağlmaqdan halsız düşüb yatmışdı. Aynur xala da ona Kənanın gəldiyini demədi. Elə bildi ki, Nərgiz şüvənlik salacaq. Qızının Kənanı sevdiyindən əmin idi, amma qızının boynuna almayacağını da bilirdi.
Möhtəşəm toy günü artıq çatmışdı.
Bölümün sonu. Möhtəşəm toy günü çatmışdı. Ülviyyə bəmbəyaz gəlinlikdə saçlarında çobanyastığından tac və uzun duvaqla Nərgiz və Gülnazı qarşısında dayanmışdı. Gülnaz başını nərgizin çiyninə qoymuş ağlayırdı. Nərgiz də ağzı açıq ona baxırdı.
- Möh –tə - şəm.. Mən həyatımda belə gözəl gəlin gördüyümü xatırlamıram.
- Nərgiz şişirtmə.
- Vallah şişirtmirəm. ən yaxın dostunam, amma mən belə qısqandım bu gözəlliyi.
- Nərgiz bəsdir. Ana sən də artıq ağlama, bax mən ağlasam dayana bilməyəcəyəm.
- Bu xoşbəxtlik göz yaşlarıdır. Nərgiz düz deyir mələk kimisən. Gülnaz astaca yaxınlaşıb qızını qucaqlayıb daha da ağlayır.
- Ana bəsdir, ağlama. Pis oluram.
- Yaxşı yaxşı ağlamıram. Məni dinlə indi. Səndən üzr istəyirəm
- Ana..
- Dinlə.
- Mən.. mən yalnız özümü düşündüm, amma düşünməm gərəkən ilk əvvəl siz olmalıydınız. Amma anlayacağını düşünürəm. Çünki sən də sevmisən. Bilirsən bu hissin nə olduğunu. Insan qəlbindən yara alanda gözünə heç nə görünümür. Heç nə... Nəyi hara qoysa da təsəlli olmur. Nifrətin artır artıq. Düşünürsən ki, sevginə qıydın, amma sənə qıymadılar o sevgini. Sənə qıydılar sadəcə. Mən.. Mən onu sevirdim hə... həm də çox. Amma atan.. Atan hər şeyi dəyişdi. Həyatımı, düşüncəmi, fikrimi ən əsası qəlbimi. Azad etmişdi onu nifrətdən. Əkdiyi sevgi toxumları cücərmişdi. Qəlbim yazı yaşayırmış da mən pəncərədən boylanmağı unutmuşam. Qara qışdır deyə bürünüb otağımda qalmışam sən demə. Çöldə isə