ə günəş öz parıltısı ilə isitdikcə isidir qəlb evimi. Ta ki, otağıma qaranlıq çökənə qədər. Atan.. atan xəstə olanda qaranlığa düşdüm elə bil. Bütün bu illər işığın mənbəyini görməmişəm. Onu itirəcəyəm deyə çox qorxdum. O....o... dilimə belə gətirəm bilmirəm. Mən də yaşaya bilməzdim
- Ana..
- Kəsmə sözümü qulaq as.... Atan ayılanda bilmirəm necə, amma ona dediklərimi eşitmişdi. Mənə dediyi söz o sənin sadəcə təsadüfün idi. Mən isə sənin alın yazın. Düz deyirdi. Mənim alın yazım Kamaldı. Səninsə Şəhriyar. Bax nələrdən keçdiniz. Mümkün olmayanı mümkün etdiniz. Indi sənin növbəndir. Ailənə sahib çıx hər zaman. Nə olur olsun, sev yoldaşını. Güvən ona. Inam və sevgi olsa siz ömür boyu xoşbəxt olacaqsınız.
- Çox sağol ana.. Ülviyyə pıçıltı ilə bu sözləri deyərkən artıq yanaqlarından axan göz yaşları çənəsindən anasının əlinə tökülürdü. Nərgiz də Kənardan baxıb ağlayırdı. O da çox kövrəlmişdi, ana balanı ağlaşan görüncə gözünü silib
- Gülnaz xala olar sizi qucaqlayım? Deyincə Ülviyyə və Gülnaz gözüyaşlı gülümsəyib əllərini açıb Nərgizi aralarına aldılar.
- Gəl dəli qız gəl. Sənə də sözüm var. Üzmə artıq oğlanı.
- Hansı oğlanı?
- Kimdən danışdığımı bilirsən. Düşünmə ki, sevgi yalnız bir dəfə olur. Yox. Sən sevməyi bacar o özü səni tapacaq.
- O artıq əmimqızı ilə sözlüdür.
- Kim Fidanla? Ülviyyə sualını verdikdən sonra qəh qəhə atıb gülməyə başladı.
- Caann sənə deməyiblər? Günah məndədir, başım toya qarışdı maraqlana blmədim bu işin axırı necə oldu.
- Nəyi deməyiblər?
- Sənin doğrudan xəbərin yoxdur.
- Ayyy Ülviyyə içimi daraltdın nədən xəbərim olmalıdır.
- Fidan əslində... Ülviyyə sözünü tamamlaya bilmədi həyətdən gələn siqnal və vağzalı səsinə qarışan evdəki qonaqların səsi artıq olan evinin gəldiyindən xəbər verirdi. Hər kəs özü yerini alanda Kamal bəy qapını açıb qızını görüncə üzü qəribə bir mimika aldı. Həm kədərli həm xoşbəxt. Qarışıq duyğular idi. Yaxınlaşıb – Allah bəxtini də üzün kimi etsin, xoşbəxt ol qızım.. Alınandan öpəndə Ülviyyə