yenə də kövrəldi. Gülnaz Nərgiz gözlərini qurulayarkən onların bu halını görəndə yenidən ağladılar. Şəhriyar qapıya artıq yaxınlaşırdı. Yaxın dostları və kənan da onun yanında idi. Kənan yaxınlaşıb sağ əlini çək başıma.
- Səndə ki, bu bəxt var mənim sağ əlim də köməyinə gəlməz.
- Ha ha ... onu görərik Şəhriyar bəy. Artıq sabah mən də subaylığın daşını atmaq üçün elçi gedirəm.
- Kimə?
- O nə sualdır.
- Ooo təbriklərNərgizdən razılıq aldın.
- Şey.. yox.. Amma razıdır.
- Necə yəni..
- Ülviyyə səni gözləyir sonra danışarıq. Gedək.
Vağzalı səsi ilə toy adətləri yerinə yetirilərək Ülviyyə ata evindən çıxmışdı. Maşına oturana qədər Şəhriyar ağzı açıq halda Ülviyyəyə baxırdı. Çəkilən toy şəkillərində də Ülviyyə gülərək obyektivə baxır şəhriyar isə ona heyran baxışlarla. Maşına əyləşəndə artıq özünü tuta bilməyib kiçik bir öpüş qondurdu Ülviyyinəni yanağına.
- Eyy görərlər ayıbdır. Hamı ətrafımıza yığışıb.
- Nəyi ayıbdır. Bu gündən mənimsən. Istədiyim vaxt, istədiyim yerdə öpərəm deyib bu dəfə dodaqlarına kiçik bir öpüş qondurdu.
- Şəhriyar!! Bəsdir.
- Neynim bu qədər möhtəşəm gözəlliyə sahib olmazdın.
- Xoşuna gəldi?
- Xoşuma gəldi də sözdür. Məni indidən dərd götürüb?
- Nə dərdi?
- Səni evdən çıxmağa necə qoyacağam?
- Nə? Nə danışırsan sən?
- Bu gözəlliklə hamı dönüb sənə baxacaq. Mən hamını döyə bilməyəcəyimə görə tək çarə səni evə bağlamaq qalır.
- Ciddi deyirsən. Ülviyyənin aldığı sifətə Şəhriyar gülərək.
- Mənim deyilsən? necə istəyərəm elə də eləyərəm.
- Xatırladım ki, imzalar hələ atılmayıb Şəhriyar bəy. Bu dediklərinizdən sonra deyəsən düşünməli olacağam.
- Eyy döyərəm səni.. Nə düşünməsi?
- Nə bilim vallah.
Artıq toy məkanına çatmışdılar. Vağzalı sədaları altında qonaqlar Şəhriyarla Ülviyyəni qarşıladılar. Nigah mərasimində Nərgiz Ülviyyənin şahidi olmuşdu. Şəhriyar isə uşaqlıq dostunu öz şahidi etmişdi. Kənan Nərgiz şahidlik imzansını atanda ona kənardan baxıb bic bic gülərək. – çək çək imzanı Nərgiz xanım. Indidən