i evləndirib nənə olmaq istəyirdi. Sən də sevirəm deyincə dedim yəni evlənib ona nəvə verəcəksəndə
- Nərgiz sənə başqa sözüm yoxdur. Kömək elə qaldıraq.
Bir az sonra Gülnaz xanım gözlərini açaraq hay şüvən eləməyə başlayır.
- Ay Allah bu nəydi başımıza gəldi. Neynədik bu günü gördük.
- Ana ana özünə gəl.. Nərgiz zarafat edirdi, vallah billah zarafat edirdi. Heç nə olmayıb.
- Hə vallah Gülnaz xala mən zarafat edirdim. O mənada dedim ki, qızınız aşiq olub ona görə
- Nərgiz!!
Ülviyyənin səs tempindən Nərgiz başa düşdü ki, yenə düzgün ifadə demədi.
- Şey yəni...mən getməliyəm. ən salamatı bu olacaq. Nərgiz cəld durub qapıya qaçdı. Ülviyyə onun arxasınca getmək istəyirdi ki, Gülnaz xanımın səsi onu dayandırdı.
- Kimdir o?
- Kim kimdir?
- O kimdir?
- O kimdir?
- Ülviyyə!
- Bilmirəm. heç kim yoxdur. Nərgiz zarafat edir. Yaxşı olmadı gedim yola salım
- Ülviyyə! Gəl bura!
- Ana həqiqətən o zarafat edirdi. Biz burda danışıb gülürdük. Heç nə yoxdur
- Dəqiq?
- Hə dəqiq.
- Yaxşı sən deyən olsun. Hazırlaş bu gün qonaq gedirik
- Hara?
- Rəşadgilə
- Ana.
- Hazırlaş dedim
Gülnaz xanımı qəzəbli simasını görəndə Ülviyyə etiraz edə bilmədi. Sevinci yarım qaldı. Amma yenə də düşünəndə ki, Şəhriyar onun nömrəsini və iş yerini tapıb səhərin açılmasını səbirsizliklə gözlədi. Axşamın tez keçib getməsi üçün Ülviyyə bildiyi bütün duaları ard arda oxuyurdu. Şəhriyarın sevgisi onu o qədər dəli etmişdi ki, nə dua etdiyini də bilmirdi. Birdən ağlına Şəhriyarla görüşləri gəldi. Xəfifcə üzünə gülüş qondu. Bu anda kiminsə səsi onu ayıltdı. Bu Rəşad idi.
-Niyə güldün?
Ülviyyə geriyə dönüb gördü ki, Rəşad əlləri qoynunda eyvanın qappısında dayanıb.
- Məni güdürsən?
- Unutmusan bura mənim evimdir
- Yox unutmamışam, amma kənardan səssiz gəlmək öz evin olsa belə düz deyil
- Yad insanlar üçün hə.
- Başa düşmədim
Rəşad əllərini açıb Ülviyyəyə yaxınlaşdı. Əli ilə Ülviyyənin saçını qulağının ardına yığmaq istəyirdi ki, Ülviyyə cəld geri çəkilib qəzəbli baxışlarla