i yüksəltmə mənə. Bu gün ora gedən kimi Kamalla Rəşadın atası Nazim ,mən də Gülyazla danışdım. Ailə səni gəlinləri görmək üçün əldən ayaqdan gedir. Sənsə balaca uşaqlar kimi naz edirsən
- Bəs nə oldu? Bəs mən istəməsəydim vermiyəcəkdiniz? Atam özü dedi ki, əsas mənim fikrimdir.
- Narahat olma mən atana dedim ki, Ülviyyə utanır yox deməyə
- Anna buna nə haqqın var? Məni niyə öldürürsən.
- Get yat indi əsəbisən. İnan anana gələcəkdə sağol deyəcəksən mənə. Nə bilirsən gedib naxləfin birinə vurulacaqsan o da səni gözü yaşlı edəcək. Ağıllı ol.
- Yox! Yox! Yox! Ölərəm daha yaxşı
- Ülviyyə! Atan eşidəcək indi.
- Eşitsin! Məni necə məhv elədiyini qoy o da görsün.
- Sən nə danışırsan qızım nə məhv etmək?
- İnan anan sənə olan bütün inamım, güvəncim itdi. Bu evdən ağ kəfənlə çıxaram, amma Rəşada qismət olmayacağam bunu unutma.
Gülnaz Ülviyyənin bu sözünə əsəbiləşib onun üzünə bir sillə vurdu. Özü də tutduğu əməldən peşiman oldu, amma üzünü bəlli etmədən otaqdan çıxdı. Qapını bağlamadan isə, “ağlını başına yığ, atanın da mənim də adımı batırma” dedi.
Gülnaz əlinin sıxaraq mətbəxə gəldi. Ülviyyənin sözü ona illər əvvəlki özünü xatırlatdı. Tez özünü toparlayıb masa üzərini səliqəyə salmaq istədi. Hər şey yerli yerində idi, amma Gülnaz başını qatmaq üçün, xatırlamamaq üçün nə iləsə başını qatmalı idi.
Ülviyyə isə ağlamırdı. Hikkəsindən özünü yerə çırpıb üsyan edirdi. Bütün gecə yatmadan otaqda o baş bu başa gedərkən telefonuna gələn zəngi və smsi görmədi. Sms yazan və zəng edən isə Şəhriyar idi.
Ülviyyənin onun smsinə cavab vermədiyini görəndə zəng etməyi qərar verdi. Zəng də cavabsız qalanda bir az ümidsizliyə qapandı. Sonra öz özünə düşündü ki, bəlkə tez yatıb və görməyib. Səhəri gözləməyə qərar verdi.
Ülviyyə isə səhərin necə gəldiyini bilmədi. Sübh çağında hazırlanıb evdən çıxmaq istəyəndə atasına rast gəldi.
- Qızım yaxşısan?
- Sabahın xeyir ata.
- Olsun, amma deyəsən sənin üçün heç də xeyirli deyil. Mənə bax görüm.
Ülkər yuxusuz qaldığı üçün