bir də ağladığı üçün gözləri qan çanağına dönmüşdü.
- Niyə ağlamısan? Bu sözü demişdi ki, Gülnaz qapıda göründü. Ülviyyə anasına baxıb. – ondan soruş dedi və sağollaşıb evdən çıxdı. (Muellif Lili Sh)
- Gülnaz nə olub bu qıza?
- Heç nə.. Cavandır. Indi etiraz edir, amma öyrəşəcək zamanla.
- əminsən. Məncə biz tələsik qərar verdik. Heç nə Ülkərdən dəyərli ola bilməz
- O nə sözdür. uşaqlıq edir fikir vermə ona. Həm söz vermişik artıq. Geri dönüş ayıbdır bizim üçün
- Mənim qızım hər şeydən daha önəmlidir
- Ay kişi narahat olma 2-3 günə öyrəşəcək hər şeyə. Evin tək qızıdır deyə hər nazı ilə oynamışıq indi də ərköyünlük edir. Həm yaxşı olardı ki, qızımızı naxələfin biri aldatsın gözü yaşlı qoysun ömür boyu?
- Hə düzdür amma..
- Gəl dək səhər yeməyini verim. Narahat olma düz edirik.
Ülkər özü də fərqinə varmadan avtobusla metroya qədər gedəcəyi 30 dəqiqəlik yolu piyada getmişdi. Fikirdən beyni dağılacaqdı. Rəşadın sifəti, özündən razılığı bu qədər təsir etməmişdi nəinki anasının yad insan kimi danışması. Elə bil düşməni idi. Çalan telefon səsi onu bir anlıq fikridən yayındırdı. Əlini telefona atanda cavabsız zənglər və smsmlər gördü. Hamısı Nərgizdən idi. Üzr istəyirdi dünənkinə görə. Amma içində bir tanımadığı nömrə var idi. Həm zəng həm sms nömərini tanımadığından smsmi oxuyub sonra zəng vurmaq qərarına gəldi. İşi ilə əlaqədar ona çox vaxt başqa nömrələrdən zəng gəlirdi. Düşündü ki, bu da onlardan biridir. “Salam. Necəsiniz? Mənəm Şəhriyar. Ümid edirəm narahat etmədim” Ülviyyə əlində telefon donmuşdu. Hə o bilirdi ki, nömrəsi artıq Şəhriyarda var, amma dünənədən olanlar onu o qədər üzmüşdü ki, Şəhriyarı tamam unutmuşdu. Ya da əslində unutmamışdı, bütün mübarizəsi onun üçün idi. Şəhriyar üçün.
Şəhriyar isə səhərin gözü açılmamışdan telefon əlində fırlanırdı. Hər dəqiqə telefonun işığını yandırın ekrana baxıb məyus halda bağlayırdı.
- Telefonun səsini almısan?
Elçinin səsi onu fikirdən ayırdı.
- Nə?
- Deyirəm telefonun səsini almısan
- Yox.
- Onda