Ülviyyənin nömrəsi ilə dəyişdi.
- Al indi zəng vur.
Ülviyyə gözlərində yaş gülərək telefonu aldı və nömrəni yığmaq istəyirdi ki, yenə ağlamağa başladı.
- Indi nə oldu?
- Nömrə telefonda idi əzbər bilmirəm!!!!
- Aydaa!!! Gözlə bir dəq şirkətdə eyni markanın adaptorunu tapacağam. Gözlə..ağlama
Ülviyyə isə balaca uşaqlar kimi ayağın yerə döyüb ağlayırdı. Onun tək xilaskarı Şəhriyar idi bu saat. Nə Rəşad nə anası nə də başqa biri onu zorla istəmədiyini elətdirməyəcəkdi. (muellif Lili SH)
Nərgiz dəli kimi bütün şirkəti gəzir telefonun enerjisini doldurmaq üçün adaptoru axtarırdı. Tərs kimi ya telefonlar uymurdu ya da adaptoru gətirməmişdilər. Nərgiz hirslənib. – Bu lənətə gəlmiş şirkətdə kimdəsə....telefonu üçün adaptor var? deyə qışqırdı. Arxadan kimsə boğazını düzəldirmiş kimi qalın səslə- bağışlayın xanım. Mən də var. Verə bilərəm. Nərgiz arxaya çönmədən ağzı qulaqlarında güldü. – inan səni bu saat qucaqlayaram deyib geri dönəndə gördüyü adamı tanımadı.
– Sən kimsən?
– Belə mükafata etiraz etiraz etmərəm. kimliyimə gəldikdə isə bu lənətə gəlmiş şirkətin bir işçisi.
- Təzə gəlmisən şirkətə, lənətə gəlmiş deyirsən. Ayıb deyil sənə
- Mənə ya sizə?
Nərgiz bu sözü ilk olaraq özü dediyini xatırlayıb özünü itirmədən “mənə olar. Mənim qədər burada əziyyətin keçsəydi sənin də ixtiyarın olardı.” Həm sən kimsən?Mən burda hamını tanıyıram, amma səni görməmişəm.
- Demək hamını tanıyırsınız? Deyərək səliqəli şəkildə geyinmiş oğlan Nərgizə yaxınlaşdı. Ətrafdakılara başı ilə işlərinə dönməyi göstərir verirmiş kimi tərpətdi. Hər kəs öz işinin başına döndü. Nərgiz bunu görüb başa düşdü ki, qarşısında dayanan şəxs kimdirsə sözü keçən biridir. Hər halda təzə işə düzəlib deyə düşündü. Bir az da qəzəbləndi ki, onlar burda neçə ildir əziyyət çəkirlər, amma Kamran bəy yad birini yüksək vəzifəyə götürüb.
- Hə demək deyirsiniz hamını tanıyırsınız? Deyə pıçıltı ilə Nərgizə tərəf əyildi.
Nərgiz çaşqın halda geri çəkilərək. –aparatı verirsən yoxsa axtarmağa davam