yerindən çıxacaq az qala.
- Dəlisən sən. Adam bir qıza “Bu nə gündədir” deyər heç.
- Mənim üstümə niyə düşürsən. Qızı o ki var ağladan sənsən. Həm ver bura aparatı sənə yaxşılıq yoxdur
- Ala başına çırp lazım deyil sənin aparatın. Axmaq!
- Nə! Axmaq! Mənə bax balaca, danışığına fikri ver
- Balaca özünsən. Verməsəm neyniyəcəksən?
- Işdən çıxmaq məsələn. Necə səslənir.
- Ha ha haaa.... sən onu özünə eşitdir. Kamran bəy neçə illik işçisini bir günlük işçiyə görə çıxarmaz ağıllı.
- Baxarıq
- Baxarıq!!
- Ver bura aparatı
- Ala.. lazım deyil heç.
Oğlan getsə də. Nərgiz onu acılaya -acılaya yerində oturdu. “Buna baxe. Necə əsəblərimi korladı. Səfeh. Harada səfeh var məni tapır.” Otağa bir anlıq sakitlik çökdü. Nərgiz sakitlik hiss edib nəyisə düz eləmədiyini düşündü. Amma nəyi tapa bilmirdi.
Ülviyyə qayıdıb gəlmişdi. Bir az daha yüngülləşmişdi. İçini çəksədə çox hiss olunmurdu. Nərgizə yaxınlaşıb - Hanı?
- Nə hanı?
- Telefon?
- Nə telefon?
- Mənim telefonum?
- Sənin telefonun?
- Nərgiz!!
- Hə ..hə...əlbəttə sənin telefonun orda zaryatkaya qoy.....yoxx... bircə bu yox... artıq nəyi düz eləmədiyini tapmışdı. (Bir az sonra) Qızlar otaqda sakit oturmuşdular. Ülkərin ağlamaqdan və yuxusuz qalan gözləri ağır ağır qalxıb enirdi. Nərgiz göz altı ona baxaraq nə deyəcəyini bilmirdi. Onun acı dili üzündən Ülkər bu gündə idi.
- Ülviyyə vallah mənim günahım yoxdur. Məni təhqir etdi neynim
- Eybi yox.. qismət deyilmiş...Həm bayaqdan nömrəm sənin telfonuna taxılıdır. İstəsəydi yığardı. Demək ki, lazım deyilmişəm
- Bəlkə Jaləd...
- Yox! Yox, olmaz. Mən sadəcə təsadüfləri qismət sandım. Oldu bitdi boş ver.
- Niyə belə bitirirsən. O zəng vuracaq əminəm
- Nəysə boş ver. Kənan bəyə də ayıb oldu
- Kənan bəy?
Nərgizin sözü yarımçıq qaldı.(muellif Lili SH) Qapı döyüldü Kamran bəyin katibəsi üzündə həmişəki narazılıq ifadəsi ilə “bayaqdan bura zəng edirəm niyə telefonu qaldırmırsınız? Nərgiz səni Kamran bəy çağırır”
- Məni? Niyə çağırır.
- Mən nə bilim. Tez