- Mən..Mən bilmirdim.. bilmirəm ki, bura necə gəldim. Bəs sən? Hardan bilirdin gələcəyimi
- Mən də bilmirdim. Sadəcə ürəyim çox sıxılırdı gəldim bura.
- Niyə məhz bura? Deyərək Şəhriyar Ülviyyəyə tərəf əyildi.
- Çünki...çünki bura xoşuma gəlir.. Ülviyyənin yanaqlarını al olması Şəhriyarı güldürdü.
- Hə yaxşı.. Sən deyən olsun.
Amma Ülviyyənin gözlərindəki kədəri görəndə üzündəki təbəssüm itdi.
- Nə olub sənə. Gözlərin qıpqırmızıdır. Özü də...
- Nə?
- O işıltı..mənim tanıdığım Ülviyyənin gözlərindəki işıltı yox olub
- Ülviyyə utanaraq başını aşağı saldı. Düşündü ki, Rəşad haqqında ailəsinin onu zorla ərə verməyi haqqında desə düzgün olmaz. Şəhiyar elə başa düşəcək ki, qız özünü qiymətə mindirir. Ona görə qısaca “işlər çox idi gecə yaxşı yatmamışam dedi.” Uzun uzadı söhbət etdilər. Vur tut cəmi 3 dəfə görüşüblər, amma o qədər söhbət etdilər ki, elə bil illərin tanışları idi. Şəhriyar Ülviyyənin kirpiklərini yorğun şəkildə qalxıb endiyini gördü. Saata baxıb – gəl səni evə aparım. Biraz yat dincəl. (muellif Lili SH)
- Yox mən özüm gedərəm. narahat olma
- Başqa vaxt olsaydı olmazdım. Amma indi gözlərin yumulur. Gedib başqasının maşınında yuxulayıb eləyərsən qaçırdarlar sonra səni. Indi gəl bütün şəhərdə yatmış gözəli axtar. Ülviyyə Şəhriyarın bu sözünə gülümsəyərək qızardı. Şəhriyar görməsin deyə əllərini yanaqlarına apardı. Şəhriyar isə onun əllərini üzündən çəkərək. –eləmə, üzünü qapama deməsi Ülviyyəni daha da həyəcanlandırırdı. Yerindən qalxıb cəld qapıya getdi. Şəhriyar gülərək durub o da qapıya tərəf getdi. Ülviyyə nə qədər arxada oturmaq istəsədə Şəhriyarın xahişini yerə sala bilməyib qabaqda əyləşdi. Yol boyunca hər ikisi susurdu. Arada bir bir- birilərinə baxıb gülümsəyirdilər. Şəhriyar evə çatana yaxın dönüb Ülviyyəyə baxdı. O artıq yuxulamışdı. Balaca uşaqlara bənzəyirdi. Saf məsum. Maşını saxlayıb aramla nəfəs almasını dinlədi. Ona bir az daha yaxınlaşdı. Ülviyyənin nəfəsini öz üzündə hiss etdikcə pıçıltı ilə Səni.... bütün bu abu havanı