kimsə onun qəlbini qıracaq dəli olurdu. Hikkəsi daha da baş qaldırır “Yox, Rəşad ən yaxşı namizəddir” deyirdi Əlindən telefonu alıb kənara qoydu. Saçını sığallayaraq üzünə baxdı. Ülviyyə yuxuda nə görürdüsə üzünə məsumca bir təbəssüm yarandı. Gülnaz da qızı ilə birlikdə gülümsədi. Qara saçlarına sığal çəkməkdə davam edərək illər əvvəl olanları xatırlamamaq üçün ancaq qızı haqqında düşünürdü.
Şəhriyar isə evə çatan kimi yemək də yemədən otağına keçdi. Yerini rahatlayıb əlini telefonuna atdı. Sms yazmadan əvvəl bu gün olanları xatırladı. Yenə təsadüfən onunla görüşməyini. Yox bu dəfə təsadüf deyildi hər ikisi bir birini görmək üçün o məkana getmişdilər. Bu dəfə bilərək. Üzündə təbəssümlə əlini başının arxasına gətirdi. Tavana baxaraq Ülviyyənin adını pıçıltı ilə təkraralayırdı. Təkraraladıqca da gülümsəyirdi. Özü özünə təəcüb edirdi. – Bu qız məni lap uşaq elədi. Deyərək gülməyə başladı. Anasının otağa girməsi ilə sonlanan gülüş istər istəməz Təranə xanımın diqqətini çəkmişdi.
- Mənim oğlum niyə gülür? Bilmək olar onu gecənin bu vaxtı, üstəgəl mənə əsəbi olduğu vaxta güldürən nədir?
- Heç .. yadıma bir şey düşdü..
- Elə? Yaxşı olsun. Günün necə keçdi. deyə deyə Şəhriyarın paltarlarını səliqəyə salan Təranə xanım Şəhriyara bəlli etmədən onun ciblərini də yoxlayırdı
- Ana heç nə tapa bilməyəcəksən, boşuna yorma özünü
- Nə? Mən heç nə axtarmırdım. Yumaq istəyirdim, dedim ciblərini boşaldım..
- Yaxşı yaxşı. Həyəcanlanma.. Şəhriyar gülə- gülə anasının boynunu qucaqladı.
- Şəhriyar.
- Hm..
- Düşündün?
- Nəyi?
- Zülfiyyəni
- Eeee ana başlamada yenə.
- Oğlum, mənim ağıllı balam axı niyə etiraz edirsən. Bir çıxın gəzin. Tanış olun. Mən anasından icazə alaram
- Yox ana çox sağol... Səni tanıyıram bircə dəfə də onunla çıxsam deyəcəksən ki, camaatın qızını aparmısan gəzməyə adına söz çıxıb indi də almalısan
- Ay Allah oğlum nələr danışır. Mən nə vaxt səni nəyəsə məcbur eləmişəm?
- Mən futbola getmək istəyəndə sən zorla üzgüçülüyə göndərəndə, daha sonra