Bu gün ağlamağı isə tanımdaığı adamın yanında alçaldılması oldu. Amma bir daha ağlamayacaq deyə özünə yenidən söz verdi.
Səhər sübh vaxtı Ülviyyə telefonun zənginə ayılmışdı. Başını qaldırıb yuxunun təsirindən bir anlıq keydi. Əlini telefona atanda üzünü turşudaraq.
- Nərgiz normal insanlar bu vaxtı zəng etmir.
- Səhər səhər anormal dediyin üçün sağol. İfritə tez ol.. Bu gün mənə köməyin lazım olacaq. İşlərim başımdan tökülür.
- Sənin başından tökülür mənim yox ki.
- Dost dedim bağrıma basdım.. Bunu eşitmək üçün
- Nərgiz dolama məni. Gecən xeyrə
- Ay qız nə gecə.. pəncərədən baxmısan. Xoruzların boğazı qurudu ötməkdən. Dur daha.
- Bu gün işə gec gələcəyəm.
- Yaxşı özün bil. O zaman Şəhriyarın dünən yenə səni axtardığını deməyəcəyəm.
- Nərgiz biz artıq görüşmüşük. Get başqa bəhanə fikirləş.. Alo...aloo... Nərgiz... telefondakı qudok səsindən başa düşdü ki, Nərgiz artıq telefonu bağlayıb. Və əmin idi ki, 15 dəqiqə sonra qapının zəngi dayanmadan çalacaq. Zənn etdiyi kimi 15 dəqiqə sonra qapının zəngi dayanmadan çalırdı. Gülnaz xanım qorxa qorxa yuxulu vəziyyətdə qapını açdı.
- Sabahın xeyir Gülnaz xala. Bilirəm bu vaxtı gəlməyim qəribədir, amma Ülviyyə ilə danışdıq ki, işə birlikdə gedəcəyik.
Gülnaz ağzını açıb söz demək istəyirdi ki, Nərgiz yanından işıq sürəti ilə danışa danışa Ülviyyənin otağına keçdi. Qapıda dayanan Gülnaz hələ də heç nə anlamayaraq “biriniz də ağıllı olardınız da nolardı” dedi. Nərgiz isə bu sözləri eşitmədi çünki otaqda idi artıq. Və yatağa tullanaraq Ülviyyənin yaxasından yapışdı.
- İfritə mənə niyə indi deyirsən görüşdüyünüzü. Necə oldu? Nə dedi? Həyəcanlandın? Harada görüşdünüz? Bir bir cavab ver. Yoxsa üzərində oturaram nəfəsin kəsilər.
- Of Nərgiz.. imkan ver, nəfəs al. Ülviyyə dünənki görüşləri barədə danışdı. Nərgiz gözlərində işıltı ilə dinləyirdi. Dostunun sevilməsinə və sevməsinə şad idi, amma həm də qorxurdu.
- Ülviyyə , tez bağlanma. Hələ gör tanı.
- Bağlanma? Məncə bu sözü demək üçün artıq gecdir.
- Gör