r neçə aydır onun barəsində dayanmadan düşünürəm.
- Başa düşürəm, amma yenə də ehtiyyatlı ol.
Nərgizin niyə belə dediyini çox gözəl başa düşürdü. Nə də olsa yaralanmışdı. Və atdığı hər addımda artıq özündən asılı olmadan daha da ehtiyyatlı hərəkət edirdi.
- Canım....Sən necəsən? Neçə vaxtdır baş beynini aparıram, amma maraqlanmadım ki, sənin halın necədir? Narahat etmir daha..
- Dünən gecə gəlmişdi yenə.
- Nə? Necə?
Nərgiz də baş verənləri bir bir Ülviyyəyə danışdı. İki dost bir neçə dəqiqəlik susdular.
- Nərgiz sən onu hələ də sevirsən?
- Bilmirəm. Ona nifrətim də yoxdur artıq.
- Bəlkə onu unutmaq üçün artıq Etibara hə deyəsən.
- Birini unutmaq üçün başqa birinə sığınmaq alçaqlıq olar. Amma digər tərəfdən də inanmıram ki, kiməsə bundan sonra öz xoşluğumla hə deyəm.
- Elə demə. Nərgiz... Nərgiz mənə bax..belə danışma.. Sən sevəcəksən.. bir gün mütləq sevəcəksən.
Nərgiz gözləri dolmuş vəziyyətdə Ülviyyəyə baxaraq gülümsədi. Elə pisidə odur ki, mən hələ də sevirəm.
Həmin səhər əyləncə ilə başlasa da qəmgin notlara köklənmişdi. Hər iki rəfiqə susqun halda iş otaqlarında oturmuşdular. Nərgizi bikef görmək Ülviyyənin də əhvalını korlayırdı. Otaqdakı səssizliyi isə Kamran bəyin katibəsinin səsi pozdu.
- Nərgiz, Kənan bəy səni çağırır
“Bircə bu əksik idi” deyə mızıldanaraq Ülviyyəyə baxdı. Ülviyyə ona göz aöardaraq başı ilə getməsinə işarə etdi.
Nərgiz Kənanın iş otağına doğru yollanarkən, Ülviyyə telefonu əlinə alıb özü özünə “niyə heç nə yazmırsan” deyə deyinirdi. əlini atıb ondan dünən gələn sms i bir də oxumaq istəyirdi ki, ikinci smsi gördü. Çaş baş vəziyyətdə xatırlamağa çalışdı ki, bu smsi nə vaxt açıb oxuyub. Dünən gecə yəqin yuxulu halda baxdığını ona görə xatırlamadığını düşündü. Sms-ə cavab yazdı.
Nərgiz isə sifəti yer süpürə süpürə Kənanın otağının qapısını döydü. İçəridən – gəl sənini eşitdiyindən qapını açıb onun üzünə baqxmadan asatanda dayandı.
- Salam, keç əyləş.
Nərgiz həvəssiz halda keçib stula əyləşdi. Hələ də Kənana