Neynim çox maraqlı söhbət edir. Ən yaxşısı gedim. Deyəcək istəmir, amma bayaqdan oturub. Off mən niyə belə həyəcanlandım. Qızardım.. sakit ol Ülviyyə belə görsə səni anlayacaq hər şeyi.. Hər şeyi? Hansı hər şeyi? Heç bir şey də yoxdur. İndi getməsəm o hər şeyi korlayacağam...
- Maraqlı söhbətinizə görə çox sağolun, amma mən getməliyəm.
- Əsl mən sizə minnətdarlığımı bildirirəm. Bir saat mənim üçün çox tez keçdi. Sizi tanıdığıma şad oldum.
Ülviyyə oğlanını fikrə daldığın gördü. Onun sözü istər istəməz oğlanı diksindirdi. Ülviyyə xəfifcə gülümsəyərək - Birdə xahişim olacaq.
- Buyurun nə istəsəniz.
Bu sözə qızaran Ülviyyə gülüşünü gizlədə bilmədi.
- Bu tanışlıqdan məmnun qalmadığınızı valideynlərinizə siz də desəniz?
- Narahat olmayın. Həll eləyərik.
- Çox sağolun.
Ülviyyə kafedən evə gələnə kimi onu yadından çıxarda bilmirdi. Üzündə təbəssümlə söhbətlərini xatırlaya- xatırlaya evə çatmışdı. Anası bu halını görməsin deyə özünü tez toparladı və qapını açdı.
-Ülviyyə, qızım sənsən?
- Hə ana mənəm.
Gülnaz xanım mətbəxdən tələsik halda dəhlizə gəldi.
- Nə oldu qızım? Görüşdünüz?
- Görüşdük.
- ...
- Niyə elə baxırsan?
- Sən hər şeyi olduğu kimi danış məndə baxmayım.
- Heç nə olmadı getdim, gördüm pis oğlan deyil. Amma o da tərəddüd edirdi. Belə fikirləşirəm ki, istəməyəcək.
- Niyə? Minnəti olsun ki, sənin kimi qız onun görüşünə gedib.
Ülviyyə bu söz anasının yanaqlarını öpərək - Nə bilim? Dedim axı belə fikirləşirəm. Telefon zəng çalır. Mən baxım sən baxırsan.
- Mən baxaram yəqin oğlanın anasıdır.
Ülviyyə əllərini ovuşduraraq üzündə xain bir təbəssümlə “Bu işdə burda həll olundu. Amma pis oğlan deyildi. Belə mədəni, ağıllılar təsadüfən olur. Nə isə onsuzda bir də görüşən deyilik.” Deyə düşünürkən anasının səsi onu fikrindən ayırdı.
- Ülviyyə. Ülviyyə!
- Burdayam nə olub.
- Niyə yalan deyirsən? Ayıb deyil sənə.
- Başa düşmədim.
- Gülyaz xanım bayaqdan üzrxahlıq edir. Deyir Rəşadın işi olub gələ bilməyib. Xəbərdarlıq etmək