deməməyi yaxşı deyildi bilirdi, amma neynəyə bilərdi ki. Yol boyu hər ikisi susdular. Evə çatanda isə Ülviyyə cəld sağollaşıb evə tələsdi. Şəhriyara daha da yalan deməmək üçün onun yanından qaçırdı. Şəhriyar Ülviyyənin bu halına pis olsa da yenə də heç nə demədən yola düşdü. Amma bütün günü ağlında Ülviyyənin rəfdarının düşünrdü. Ağlından bir şey keçirdi, amma bunu özünə və Ülviyyəyə yaraşdırmırdı.
- Axı mən qızı sadəcə yaxından 2 həftədir tanıyıram. Bu şübhəmin olması normal deyil.. Yoxx... yoxx.. normal deyil. Mən ona güvənməyəcəyəm kimə güvənəcəyəm bəs? Offf Ülviyyə off... Nəyi gizlədirsən? Niyə yalan deyirsən? Bunu bilməsəm mən rahat olmayacağam. Şəhriyar otaqda var gəl edərkən Ülviyyə anası ilə yendən Rəşad üstündə dava edirdilər.
- Ana sənə demədim ki, mən Rəşadı istəmirəm. Hansı dövr yaşayırıq ki, sən mənim üçün ər seçəsən.
- Ananla düzgün tonda danış.. Yox elə qoyacaqdım öz başına seçəsən. Mən səni böyüdüb boşa başa çatdırmamışam ki, naxələfin biri gəlib sənin həyatını alt üst etsin.
- Ana, qurban olum. Niyə belə edirsən. Həm...həm...mən... Ülviyyə Şəhriyar barəsində demək istədi, amma Şəhriyardan heç bir addım görməmiş bunu etməyin doğru olmadığın düşündü. Bir anlıq düşüncələrə daldığını görən anası – Kimsə var? Deyə soruşaraq Ülviyyəni utandırdı. Onun qızarmağından başa düşdü ki, həyatında kimsə var. Ülviyyə isə inkar etməkdə davam edirdi. Cəld otağına keçən qızının arxasınca baxan Gülnaz – Eybi yox, səsi çıxar...deyə düşündü.
Şəhriyar içini yeyə- yeyə otaqda var gəl edirdi. Və nəhayət əlini telefona atıb Ülviyyəyə sms yazdı. Bir xeyli danışdıqdan sonra Şəhriyar “Mən sabah səni işdən götürməyə gələ bilməyəcəyəm. İşlərim çıxdı.”..deyə mesaj atdı. Bu smsdən sonra Ülviyyə pis oldu. Düşündü ki, bəlkə bu günə görə Şəhriyar ondan inciyib. Əlində telefon mətbəxə keçəndə anası yenə onu süzürdü. Narahat olduğu görüb. – Nə olub ? deyə soruşdu. Ülviyyə anasına baxmadan – Heç nə, yorğunam deyib su içərək otağına keçdi.
Gülnaz axşam yeməyinin hazırlığı