a udqunaraq – nəyi başa düşdün?
- Mən bildim...ay səni... demək belə.
- Nərgiz nəyi başa düşdün?
Kənan artıq əlini atıb qalstukunun bağını açrdı. Tər basmışdı onu.. – Nərgiz mən, mən bilmirəm.. Mən sadəcə.. mən.
- Nə mən mən salmısan... Denən ki, qorxuram, etiraf edə bilmirəm olsun bitsin.
- Yox qorxu deyil.. Mən də bilmirəm bu nədir.. Sən.. səni
- Yaxşı yaxşı... özündən getdin ki... qorxma bu dəfəlik atana demərəm.
- Nə? atam? Atamın bura nə dəxli?
- Necə yəni? Bayaqdan tər tökürsən, qıvranırsan ki, atana demiyim. Mən başa düşdüm o saatca..Yaxşı bu dəfə demiyəcəyəm, amma bil ki, bu sənə baha başa gələcək.
Bic bic gülərək əllərini ovuşdurub otaqdan çıxdı.. Kənan isə hələ də şok vəziyyətində onun arxasınca baxaraq.. – nə ata? Nə qorxmaq? Qız, sən mənə neynirsən? Yox.. bircə bu yox.. bircə O yox. Kim olur olsun, amma o yox.. bu dəlinin nəyindən... susdu. Kənan sözünün tamamını gətirmədi çünki özü də anlamdı ki, indi baş verənlər nə demək idi. Tez otağına qayıtdı Salma hələ də otaqda idi. Acıqlı -acıqlı ona baxırdı.
– Kənan bəy
- Səlminə xanım.. zəhmət olmasa işinizin başına dönün.
- Amma Kənan bəy. əlimdəki sənədlərə baxacaqdıq. O Nərgiz hər şeyi korlamaqda qoçaqdır. Heç təccüblənmirəm ki, nişanlısının onu atmağına.
- Kənan əvvəlcə Salmanın dediklərinə acıqlı baxış atsa da. Maraq onu bürümüşdü.
- Nişanlısı atıb? Mən elə bilirdim o hələ də nişanlıdır.
- Yox. Atıb. Kimdir belə ifritəni özünə arvad edən.
Kənan özünü maraqlanmırmış kimi göstərərək Salmadan söz almaq istəyirdi.
- Maraqlıdır görən niyə ayrılıblar.
- əşi niyə olacaq xəyanət.
- Xəyanət?
- Hə Nərgizə xəyanət etmişdi nişanlısı. Sonra da atdı getdi. Belə də ki oğlana haqq qazandırıram belə çirkin qızı kim özünə arvad edər.
Salma danışdıqca Kənan tutuldu. Demək Nərgiz ondan belə qürurulu gəzir. Çox dərin yaralanığından. Ürəyində onun halına acıdı. Düşündü ki, bir daha onu incitməsin. O gecə baş verənlər də yəqin ki köhnə nişanlısının üzündən olub. Amma Salmanın sözünə