a düşdü ki, nəsə iş var, amma əhəmiyyət vermədən şirkətə qaçıb neçə vaxtıd rnərgizin üzərinə atdığı işləri həll etməli idi. Şəhriyarın gəlməməsindən istifadə edəcəkdi. Normal iş gününün sonunda Nərgiz Ülviyyəyə çay gətirərkən münasibətinin necə keçdiyini soruşur. Ancaq vaxt tapıb dedi qodu edəcəkdilər. Ülviyyə xoş əhval ruhiyyə ilə hər şeyi danışdıqdan sonra Nərgizə bağışlanması üçün dil tökürdü.
- Bağışla nolar. Bilirəm atdım bəzi işlərimi üstünə
- Bəzi?
- Yaxşı bir çoxunu
- Bir çoxunu?
- Uffff hamısını...
- Ay sağol davam elə.
- Söz verirəm toyunda elə iştirak edəcəyəm ki.
- Səni kimdir toya çağıran. Mən satqın rəfiqəni neynirəm toyda
- Ee Nərgiz bəsdirdə.. Həm de görüm sən neynirsən. Kənan bəylə ümid edirəm atışmaların olmur.
Nərgiz gözünü qaçırdaraq – aaa nə atışma.. o rəhbər mən işçi. Işimi görürəm vəssalam da.
- Dəqiq?
Nərgiz bu neçə gündə olan hər şeyi bir anlıq gözünün önündən keçirib utanaraq – aaa ayıb deyil...
- Yaxşı.. işlər məncə indi səhmana düşdü. Gedim mən. Şəhriyar da yoxdur.
- Nə əcəb
- Işi var gəlməyib. Gəlirsən sən?
- Yoxeee harada bəxtəvər. Mən axırıncı dəfə nə vaxt vaxtında çıxdığımı xatırlamıram.
- Caaann.. qalım köməyə?
- Yox get. Az qalıb 1 saata bitirərəm inşAllah.
Ülviyyə hazırlaşıb çıxanda şirkətin qarşısında tanış bir səs oonu səslədi. Dönüb baxdığında rəngi qaçdı. Bu Rəşad idi.
- Rəşad, sən burada neynirsən?
- Sənə də salam. Gəldim səni ziyarət edəm
- Çox nahaq. Xahiş etməmişdim
- Mən xahişsiz də sənin huzuruna gələrəm. Bu sözlərə əsəbiləşən Ülviyyə Rəşadın düz qarşısında dayanıb.
- - bax Rəşad mənim sevdiyim biri var və mən bütün gələcəyimi onunla qurmağı planlaşdırıram. İstəmədiyimi başdan bilirsən.
- Yalan danışmaq sənə heç yaraşmır. Bu sözü deyərkən Ülviyyəyə tərəf əyilib onun burnuna çırtma vurur. Bu anda kənardan qalın bir səs hər ikisinin diqqətini özünə çəkir.
- Narahat etmədim!
- Şəhriyar!
Ülviyyə Şəhriyara Şəhriyar Rəşada Rəşad isə təbii ki ülviyyəyə baxırdı. Bu üçlü baxışmanı kənardan