zarafat elədim ki, üzün gülsün.
- Heç uğurlu zarafat olmadı.
Şəhriyar düz Ülviyyənin gözlərinə baxırdı. Əli ilə yanağındakı yaşı silib
- axırıncı dəfə olsun ki, özünü maşının altına atırsan . Mən istəmirəm ki, mənim övladlarımın anası axmaqlığı üzündən şikəst olsun.
Ülviyyə həm gülüş həm göz yaşı içində başını onun çiyninə qoydu. Şəhriyarsa onu bərk bərk qucaqladı. Gün beləcə bitmişdi. Amma yeni gün təbii ki yenə də özü ilə yeniliklər gətirəcəkdi.
Ülviyyənin anası Nərgizdən xəbərdar olduğu üçün qızının xəstəxanada olduğuna görə gecikdiyini bilirdi. Odur ki qızına zəng vurmurdu. Ülviyyə içəri girəndə isə onun qızarmış gözlərini görüb təlaşlandı.
- Nə oldu? Nərgizə nəsə olub? Dedin axı yaxşıdır
- Yaxşıdır narahat olma.
- Bəs sənin niyə ağlayırsan.
- Ağlamıram. Nərgizə görə qorxmuşdum.
- Mənə bax Ülviyyə, gözümə bax. Nə olub.
- Heç nə. Dedim axı Nərgizə görə qorxdum.
- Yaxşı.. onda de görüm Rəşadın bu gün qarşılaşdığı oğlan kim idi?
Ülviyyə gözlərini yumub dərindən nəfəs aldı.
- Yeməyib içməyib o saatca çatdırıb.
- Mövzumuz o deyil.
- Şəhriyar idi.
- Şəhriyar?
- Hə Şəhriyar. Mənim gələcəkdə ailə quracağım yeganə insan.
- O yeganə insane səni bu gün evə gözü yaşlı göndərirsə kim bilir sabah…
- Ana xahiş edirəm.. mənim ağlamağımın tək səbibi sənsən. Sənin məni zorla istəmədiyim birinə ərə verməyindir. O istəmədiyimin gəlib məni Şəhriyarın yanında pis vəziyyətdə qoymağıdır. Yetər artıq. Uşaq deyiləm.
Gülnaz xanım heç nə demədən uzun uzun qızına baxdı. Sonra başını aşağı salıb, istəməsədə sakit tonla danışdı. – Yaxşı..Adını soyadını de araşdıraq görək kimlərdəndir. Nərgiz xəstəxanadan çıxmış artıq neçə gündür ki, evdə idi. Amma hələki yaddaşı yerinə gəlməmişdi. İşə getmədiyindən Kənan sadəcə Ülviyyədən xəbər tuta bilirdi onun barəsində. Nərgiz bu keçən günlər ərzində toya hazırlıq adı ilə yağa qalxmaq istəsədə anası onu saxlayır, hələ zəif olduğunu deyib dilə tuturdu. Vüsalın işinə yaramışdı nərgizin bu halı. Çünki Nərgizin yaddaşını