ı itirdiyini onun xəyanət etdiyi günə qədər xatırladığnı bilmişdi. Nə qədər onu görmək istəsə də anası icazə vermirdi. Nərgizə isə yalandan demişdilər ki, Vüsal Bakıda deyil. Ona deməyə qorxurdular ki, bu şok onu daha da pis edər. Amma bu Nərgiz idi. Hamının başının qarışıq olduğu bir vaxtda tələsik evdən qaçaraq, Ülviyyəyə zəng vurur.
- Alo Ülü..
- Ay can Nərgizim.
- Haradasan?
- İşdə, nədir ki?
- Mən güclə evdən qaçmışam. Anam qoymur, Toya çox az qalıb mən hələ sifariş verdiyim gəlinliyimi üzərimdə yoxlamamışam.
- Nə? Haradasan sən?
- Harda olacağam. Unutmusan deyəsən gəlinliyimi haradan sifariş verdiyimi. Mənə bax işdən icazə al gəl də. Sənin də fikrini bilmək istəyirəm. Nolar gəl.
- Nərgiz, ora getmə..şey...Nərgiz sən işə gəl.. axşam birlikdə gedək. Hə ən yaxşısı gəl bura.
- Eee yox... ürəyi partlayar. Onsuzda Vüsal da yoxdur..
- Nərgiz gəl işə.. ya da gözlə məni orada... girmə gözlə bir yerdə girək. Mən də səninlə bir yerdə görmək istəyirəm.
- Hmm.. yaxşı onda tez gəl..
- Gəlirəm..
Ülviyyə telefonu bağlayıb işıq sürəti ilə Kənanın otağına doğru addımladı. Qapını döyüb gəl təsdiqini almadan, salamsız kəlamsız – Kənan bəy mənə bir saat icazə verin.. Təcilidir, xahiş edirəm. Ülviyyənin bu halını görüb Kənan o andaca – Nərgizə nəsə olub? Deyə soruşdu.
- Yox.. yənii hə..yəni bilmirəm. Getməsəm o gəlinlik sifariş verdiyi butikə girəcək və olacaqları düşünmək istəmirəm. Nərgiz bu şoku ikinci dəfə yaşayacaq və...mən getməliyəm bağışlayıb...
- Gözlə mən də gəlirəm.
- Siz hara? Ülviyyə təccüblə bunu soruşanda Kənan artıq açarları götürüb cəld otaqdan çıxdı. Birlikdə butikin yanına gələndə Nərgizi görmədilər. Ülviyyə zəng etsə də o telefonu açmırdı. Maşından düşüb dərhal butikə girdi. Nərgiz orada idi. Oturmuş gözünü gəlıinliyə dikmişdi. Ülviyyə sakitcə ona yaxınlaşdı. – Nərgiz!
- Gəldin?
- Hə, gəldim. Nərgiz..
- Gözəldir hə..bax işləmələrinə. Mən bundan qəşəngini istəmişdim düzdür. Qolunda və sinəsində güpürnən.
- Nərgiz!
- Yadında onu