saytda görmüşdük?
- Nərgiz mən..
- Vüsal da bəyənmişdi...ya da bəyənmiş kimi eləmişdi. Allah onun bəlasını versin!
- Nərgiz!
- Ülviyyə mən bu zərbəni ikinci dəfə yaşadım. Ikinci dəfə Vüsalın xəyanəti məni incitdi. Bu mənə rəvadır. Neynəmişəm ki, başıma bu gəlib.
- Xatrıladın demək.
- Hə...səbrsizlənib girdim ki, gəlinliyəm baxam. Onlar isə artıq 6 aydır ki, sifarişi ləvğ etdiyimi dedilər.
- Necə oldu?
- Boş ver. Gedək buradan. Nərgiz ayağa qalxanda giriş qapısında dayanan Kənanı gördü.
- Bu burada neyniyir! Elə yükəsk səslə dilləndi ki, Kənan belə eşitdi.
- bəsdir. Neçə gündür sənə görə narahat idi. Hər gün maraqlanır.
- Yalansa. Onun fikri məni öldürməkdir. Özü etiraf edib.
- Dəli dəli danışma düş qabağıma.
- İnan mənə. Yıxılmağım da onun üzündən oldu, yaddaşımı itirməyimdə. Indi deyirsən özümü bilə bilə oda atım.
- Nərgiz yorğunsan, gərginsən, əhvalsızssan ona görə nə dediyini bilmirsən. Gəl gedək.
- Mən onunla heç yerə getmərəm.
- Gözüm atmırdı səndən ötrü, Ülviyyə xanımı gətirmişəm.
Kənanın ani reaksiyasına Nərgiz daha da hiddətləndi.
- Allah razı olsun. Indi gəldiyin kimi də get.
- Nərgiz bəsdir. Ülviyyə ikisinin arasında qalmışdı. – gəl gedək taxi ilə yaxşı, bircə hay küy salma.
Ülviyyə Kənana üzrxahlıq edib çıxdı. Kənan onların arxasınca baxa baxa qaldı.
- Axı bu qız niyə mənimlə yola getmir? Elə bil ilan vurur qızı məni görəndə. Eybi yox, özümü sevdirməyin yolunu bilirəm. Kənan nə düşünmüşdüsə artıq gözündə parıltılar görünürdü.
Şəhriyar Rəşadı tapıb danışmaq istəsə də birinci valideynləri ilə danışmağı düşündü. Evə gəldiyində başa düşdü ki, qonaqları var, otağa boylananda isə heç də arzulamadığı şəxsləri gördü. Bu Zülfiyyənin ailəsi idi. Zülfiyyə nə əcəbsə yox idi. Buna sevinirdi ki, salamlaşıb otaqdan çıxar mətbəxtdən əlində çay dolu məcməyi ilə gələn Zülfiyyəni gördü. Zülfiyyə onu qarşısında görən ki, əlləri əsdi. Stəkanların səs salmasından bu açıq aydın hiss olunurdu. Şəhriyar heç nə demədən başı ilə salamlaşıb