b otağına keçdi. Ardınca içəri girən anası – yaxşı deyil. Gəl qonaqların yanında əyləş deməsi ilə Şəhriyarın əlindəki telefonu yerə atmağı bir oldu. – Mən belə başa düşdüm ki, dediyindən əl çəkməyəcəksən. Hə ana?
- Oğlum qonaq gəliblər. Neyniyək qovaq evimizdən?
- Qovma, amma çağırmada.
- Aaa mənim nə günahım. Özləri gəliblər. Ayıbdır sənə yaraşmaz. Gəl otağa. Heç olmasa bir az otur.
- Mən çıxıram. Deyərsən işləri var. Həm gəlmişdim deyəm ki, mənim üçün elçi getməyə hazırlaş. Amma Zülfiyyə deyil bu qız biləsən.
- Nə?
Şəhriyar sözünü deyib otaqdan çıxanda bir daha qonaq otağına boylanaraq qonaqlarla sağollaşıb işim çıxdı deyib evdən gedir. Gəlib maşınına əyləşəndə isə əlinə telefonu alıb Ülviyyəni yığır.
Ülviyyə anasının yola gəldiyinə rahatlayıb artıq xoşbəxt günlərini yaşayır, Şəhriyarla toylarının gününü xəyal edirdi. Evin içində gülüş dolu gəzməsi anasının da gözündən qaçmırdı. Rahatlaşmışdı bu müddətdə də. İstədiyi nəydi. Gözünün ağı qarası bir qızının xoşbəxt olması. Ailəni soruşdurmaq üçün Ülviyyənin atasında demişdi. O da maraqlanıb hər şeyin qaydasında olduğunu, ailənin haqqında hamının müsbət şeylr danışdığının hörmətli izzətli kəslər olduğun öyrənmiş o da rahatalnmışdı. Ülviyyə atasının bu işdən xəbərdar olmasını bilmirdi. Ülviyyə ümumiyyətlə bu aralar xoşbəxtlikdən göylərdə uçurdu. ətrafında olanlardan xəbərsiz olurdu.
Şəhriyarın zənginə gülərüzlə cavablandırdığı səsindən bəlli idi.
- Alo, Şəhriyar
- Ay can..Sən hər dəfə adımı çəkəndə düşünürəm ki, mən bu yaşıma qədər bu adı başqalarının dilindən necə eşitməyə razı olmuşam. Ülviyyəm
- Sənsə mənim adımı deyəndə.
- Elə.. Bəs sosnundakı m hərfi necə?
- Hə elə o da.
- O da nə?
- Dediyindən.
- Hm..nə demişəm.
- Eee Şəhriyar bəsdir.. bildin özün
Şəhriyar qəh qəhə ataraq Ülviyyəni daha da utandırdı.
- Evdəkilərə denən münasib vaxt desinlər.
- Nəyə?
- Səni qaçırtmağa
- Nə?
- Of Ülviyyə.. Sən belə deyildin axdı. Hər şeyi havada tuturdun.
- Məndə ağıl qoymusan ki
Şəhriyar