Ülviyyənin bu sözünə “Canımsan!” dedi.
Ülviyyə özü edə bilmədən haradan cəsarətləndiyini düşündü və utandı.
- Elə Sən də mən də ağıl qoymamısan narahat olma.
Hər ikisib bu sözə gülüşdülər.
Nərgiz isə evə qayıdanda yolda Vüsala rastladı. Daha doğrusu Vüsal elə onu gözləyirdi. Nərgizin yaddaşının hələ düzəlmədiyini düşünən Vüsal qollarını açaraq – Həyatımın mənası deyib Nərgizə doğru irəlilədi. Təbii ki, üzünə aldığı sərt sillə ilə də qoollarını yummuş oldu.
- Alçaq.
- Demək yenidən xatırladın. Nərgiz.
- Sus!! Bu gün sənə bir daha nifrət elədim. Bir daha qəlbimi qırdın. Amma buna imkan verməyəcəyəm artıq. Çıx həyatımdan.. Səni öldürməmiş çıx.
- Mən səni sevirəm
- Alma o kəlməni ağzına. Mundarlama
- Ağzının danışığını bil. Deyib nərgizə əl qaldıracaqdı ki, kimsə onun qolunu tutdu. Bu Kənan idi. Nərgiz sual dolu baxışlarla ona baxarkən Kənan Vüsalın qolunu burub – bir də buna cəhd etsən qollarını sınmış bil. Vüsal Nərgizə baxaraq. Sevgilin qoçulanır deyəsən.. amma bilmir ki, sən mənə aidsən. Nərgiz gözləri bərəlmiş halda hər ikisinə baxır. Gözləri dolurdu.
- Sən nə cürətlə mənim haqqımda belə danışırsan alçaq.
- Nədir nə tez unutdun.
Vüsal qəsdən belə deyirdi ki, Kənan Nərgizdən uzaq dayansın. O elə bilirdi ki, kənan onun sevgilisidr. Bu sözə ilk əvvəl duruxan Kənan onun qolunu daha bərk sıxaraq üzünə bir yumuruq da vurdu. Yerə yıxılan Vüsala bir təpikdə Nərgiz vurub – şərəfsiz deyərək evinə qalxdı. Kənanın aşağıda qalmasını artıq düşünmək istəmirdi. Yad bir kişinin yqanında alçaldılmışdı. Onun vecinə deyildi kənan nə düşünəcək. Amma yenə də incidirdi. Bir az keçmişdi ki, düşündü ki, kənan burda neyniyir birdən qapının zəngi çaldı. İlk əvvəl Vüsal olduğunu düşünüb çəkinərək qapıya yaxınlşadı. Amma Vüsal deyildi. Ağzı burnu qan içində üst başı dağılmış Kənan bir əlində gül digər əlində isə Vüsal qapıda dayanmışdı. Nərgiz yavaşca qapını açdı. İlk dəfə idi ki, Kənanı belə görürdü. Bir az qorxdu. Vüsalın halını kim görsəydi Kənandan qorxardı. Kənan