nə isə istəməsi onun üçün çox vacib idi.
-.Bu tanışlıqdan məmnun qalmadığınızı valideynlərinizə siz desəniz?
- Narahat olmayın. Həll eləyərik.
- Çox sağolun.
Siz sağolun....getdi... Amma nə yalan deyim sən yox deməsəydin mən etirazımı bildirməzdim. Ülviyyənin arxası ilə deyilən bu sözlər elə pıçıltı ilə deyilmişdi ki, özü belə eşitmədi. Və balaca oğlanlar kimi əlləri cibində fit çala çala arada Ülviyyənin gülüşünü yadına salaraq gülmsəyə gülümsəyə başını yelləyirdi. Bu halı özünə qəribə gəlirdi. İçindən heyfsləndi ki, Ülviyyə tanış olmaq istəməyib. Evə çatanda isə onu sürpriz gözləyirdi.
- Şəhriyar sənsən oğlum?
- Hə ana mənəm.
- Xoşgəldin. Getmişdin görüşə?
- Getdim... Ana, qızın da bu işdə könlü yoxdur. Gəlin siz bu işdən əl çəkin. Nə o, nə də mən razı deyilik. Bu söhbət burdaca bağlansın. Oldumu gözəl anam?
- Sən kiminlə görüşmüsən?
- Necə yəni kiminlə? Zülfiyyə ilə.
- Oğlum bir az əvvəl Sevinc zəng eləmişdi. Zülfiyyə səni gözləyib, amma sən getməmisən. Qız yazıq 1 saat orada gözləyib.
- Necə yəni...Bir dəqiqə əgər Zülfiyyə ilə görüşməmişəmsə bəs onda mənim tanış olduğum o qız kimdir?
- Salam Gülnaz xala.
- Ay aleykuma salam. Necəsən qızım?
- Yaxşıyam siz necəsiniz?
- Belə də
- Niyə nə olub ki? Xeyir olsun.
- Bizə qalsa xeyir olacaq amma.
- ......
- Ülviyyəyə yaxşı bir yerdən qismət çıxıb. Xanım qızımız naz eləyir.
Qızım bütün günü bir yerdə olursunuz. Bizdən çox səninlə dərdləşir. Nə isə deməyib.
- Nə barədə?
- Bəlkə kimsə var ona görə istəmir.
- Mən biləni yoxdur.
- Bəs onda bu qızın dərdi nədir? Niyə istəmir? Nərgiz, mənim ağıllı balam, sən onunla danışıb razı salsan. Sənə qulaq asar. Cavan qızlarsınız. Onun beyninə sal bu söhbəti.
- Məni bu işə qatmasanız. Özünüz bilirsiniz ki, dediyinin üstündə durur.
- Getdi kimə oxşadı bu qız bilmirəm. Belə qismət hər vaxt olmur. Sən yenə də bir dilə tut.
- Ay Gülnaz xala qismətində nə varsa o da olacaq. Sənin mənim deməyimlə olsaydı...
- Nərgiz bura gəl. Otaqdayam.
- Get qızım get.