xətrinə dəyib nişanlını döyməyim?
- O mənim nişanlım deyil
- Hə doğrudan unutmuşdum axı siz ayrılmışdınız hə? o sənə xəyanət etmişdi . Yəqin ki, səni bu dilindən çıxacaq şirin sözə həsrət qaldığı üçün eləyib.
Nərgiz bu sözə bərk tutuldu. Kənan da dediyinə peşman oldu, amma söz artıq ağızdan çıxmışdı.
- Şey Nərgiz.. bağışla mən..
- Çıx get evimdən. Rədd ol!
- Nərrgiz
- Get! Çıx get!
Kənan heç nə demədən evdən çıxdı. Çox pis oldu, amma Nərgizi artıq bərk incitmişdi. Ona yaralı keçmişini xatırlatmış yarasına duz səpmişdi. Sanki onun günahı varmış kimi. Nərgiz isə otağına qaçaraq – hamınız eyni zibilsiniz deyə hıçqıraraq ağlayırdı. – Allah hamınınız bəlasını versin. Alçaqlar. Ancaq incitməyi bilin. əli ilə gözünün yaşını silib içini çəkərək yenidən göz yaşını axıdırdı.
Ülviyyə Nərgizin bu halından xəbərsiz göylərdə uçurdu xoşbəxtlikdən. Artıq addım addım Şəhriyara yaxınlaşdığını düşünürdü. Tələsik otağından çıxıb mətbəxə gəldi. Anası mətbəxtdə çay içirdi.
- Ana. Ana..Ana eşitmirsən məni
- Hə, ay can.. fikrim dağınıq idi eşitmədim. Gəl otur.
- Niyə belə fikrə getmişdin? Nə düşünürdün?
- Səni,gələcəyini, necə olacağını
Ülviyyə yerindən durub anasını qucaqladı.
- Canım anam. Narahat olma. Söz verirəm mən xoşbəxt olacağam.
- Sən söz verirsən ya o söz verir
Ülviyyə onun bu sözünə gülümsəyərək. Onun sözünə ehtiyac yoxdur varlığı bəs edir. Anası Ülviyyənin bu sözü dedirdəcək qədər aşiq olması onu heyrətləndirdiyi qədər qorxudurdu da. Ülviyyə evin tək övladı olsa da ərköyün böyüdülsə də hər zaman valideynləri ilə pərdəni saxlayar, heç vaxt bu mövzularda onlarla heç nə danışmazdı. Amma indi Şəhriyar haqqında belə deməsi sevgisinin gücünün əlaməti idi.
- inşAllah heç vaxt incitməz və verdiyi sözləri tutar.
Ülviyyə gördü ki, anasının gözləri dolub. Dözə bilməyib o da ağladı. Ana qız bir birini qucaqlaşıb ağlaşdılar. Şəhriyarın anası isə narahat halda otaqda o baş bu baş var gəl edirdi.
- Kimdir kimlərdəndir demədi. Mən o ailənin üzünə necə baxacağam.