gəlir.
- Kənan bəy nəsə olub?
- Bilmirəm huşunu itirdi. Asması varmış.
- Əşi nə asma, siz qoyun burda biz onu ayıldarıq indi qızlarla. Yəqin ki, havadan özünü pis hiss edib.
- Yox xəstəxanaya aparacam, çəkil.
Salmanı yüngülcə itəliyərək çıxışa doğru getdi. Qapıya yaxınlşan Ülviyyə isə tələsirdi deyə çalan telefon zəngini eşitmirdi. Kənardan kimsə onu səslədi. Bu dəfə xanım səsi idi. Həlim və sakitliklə - Ülviyyə xanım sizsiniz? Deyə soruşdu. Ülviyyə bu xoş üzlü xanıma gülümsəyərək – bəli buyurun dedi.
- Sizinlə danışa bilərik bir az.
- Bağışlayın, amma mən sizi tanımadım. Biz tanışıq?
- Yox. Siz məni tanımırsınız. Mən..
- Nərgiz!!! Nolub ona Qadının sözünü kəsən ülviyyə Kənanı qucağında Nərgizlə gördüyü üçün artıq qadının kimliyi marağında deyildi. Geri çönündüyündə qadın ona baxmağa davam edirdi, üzrxahlıq baxışı atıb kənanın yanı ilə getməyə başladı.
- Nə olub ona?
- Huşunu itirib.
- Onu görürəm. Niyə olub?
Kənan çaş baş halda nəyi necə danışdığını bilmirdi. Mən üzr istəmək istədim. Güllər aldım otağa yığdım. O da girəndə halı pisləşməyə başladı. Bilmədim ki..
- Hansı gül
- Nərgiz
- Nə!?
- Bilmirdim..
Yenidən xəstəxana yenidən eyni dəhliz. Həkim bu dəfə nərgizi görəndə. – yenə bu qız? Deyəsən xəstəxana xoşuna gəlib deyə zarafat eləmək istəsə də Kənanın öldürücü baxışı onu oradan saniyə içində uzaqlaşdırdı. Nərgiz yaxşı idi artıq. Amma hələ ki, oksigen alıb vermək üçün aparata bağlı idi. Kənan pərişan halda ikinci dəfə dəhlizi o baş bu baş gedirdi. Ülviyyə ona baxıb – bu heç yaxşı olmadı Kənan bəy deyərmiş kimi üzünə baxdığını hiss edib –Mən bilmirdim. Bilsəm niyə eləyim dəliyəm. Ülviyyə baxışlarını cəld aşağı saldı. Telefonla şəhriyara harada olduğunu xəbər vermişdi deyə artıq şöəhriyarda gəlmişdi. Ülviyyənin yanına gəlib nə olub deyə soruşduğunda Ülviyyə olanları danışdı. O da təəcüblə üzünü Kənana qaldıranda kənana bayaq ülviyyədən duyduğu baxışları Şəhriyarın üzündə görüb. – Nə?! Mən haradan bilim axı!
Şəhriyarda başını Ülviyyəyə