ə döndərib – bilmirmiş dedi və gülümsədi yavaşca. Əslində hər ikisi özünü gülməmək üçün zorla tuturdular. Nərgiz yaxşı idi artıq, Kənanın rəngi elə qaçmışdı ki, Nərgiz yalan olmuşdu onun yanında. Günah işlətmiş balaca uşaqlar kimi anası indi öyrənəcək və onu cəzalandıracaq kimi çabalayırdı. Az sonra Ülviyyə nərgizin yanına girdi. Nərgiz onu görüb gülümsədi yenə.
- Yenə bizi qorxutdun. Yaxşısan? Deyə soruşanda Nərgiz astaca başını tərpətdi. Bir az sonra qapını kimsə döydü və şəhriyar qapıdan boylanıb – olar deyə soruşanda Nərgiz eyni təbəssümlə onu qarşıladı.
- Nərgiz xanımımz deyəsən xəstəxanaya öyrəşib.
Nərgiz qaşlarını çatıb danışmaq istəyirdi ki, Kənan başını qapıdan yavaşca içəri saldı. Onun içər5i salması ilə nərgiz başının altında qoyduğu yastığı ona tərəf atdı. Kənan cəld çəkildiyindən yastıq qapıya dəydi
- Nərgiz bağışla mən bilmirdim
- Get burdan.. Çıxx.. düz ikinci dəfədir məni öldürmək istəyir bu.. deyin çıxsın. Ülviyyə nərgizi güclə saxlayırdı əlinə nə kçeirdisə Kənanın üzərinə atırdı. Şəhriyar Kənanı tutaraq
- məncə sən indi getsən yaxşıdır.
- Axı mən doğrudan bilmirdim.
- O bildmədiyini bilmir Kənan. Indi hirslidir öldürə bilər məncə biz çıxaq. Kənan kor peşiman otaqdan çıxdı. Ülviyyə nərgizi sakitləşdirərək. – getdi daha bəsdir. O yazıq da onsuz səndən betər günə düşdü. Axı hardan bilsin.
- Nə yazıq? Bu ikinci cəhdidire məni öldürmək istəyir. Xəbərin yoxdur otaqda yer qalmamışdıye stoldan tutmuş şkafların başı pol hər yer nərgiz gülü idi.
Ülviyyə özünü saxlaya bilməyib güldü.
- Ülviyyə gülmə. O məni öldürmək istəyir sən gülürsən. Mən sabahdan çıxıram işdən. Yox. Yox elə bu gündən. Mənim əvəzimə gedib ərizə yazarsan. Ülviyyə nərgizi sakitləşdirib çölə çıxdı. Kənan hələ də getməmişdi. Pərişan halda Ülviyyəyə baxdı. Onun bu halına Ülviyyəni ürəyi ağrıdı. Özündən asılı olmadan ona içindən caaaan deməyi gəlirdi. Şəhriyarla üzlərindəki təbəssümü gizlətməyə çalışsalarda Kənan – gülün gülün. Rahat olun. Gülünəsi vəziyyətdir elə. qızdan üzr