istəmək istədikcə daha da batıram. Adı Nərgiz ola özü də nərgiz gülünə düşmən ola. Bu ancaq bu qızdan çıxar.
Şəhriyarla Ülviyyə artıq dözə bilməyib qəh qəhə atdılar. Kənan isə saçlarını qarışdırıb – indi mən neyniyəcəyəm. Bu dəfə məni sağ qoymaz bu. deyə bərkdən onlardan soruşdu. Şəhriyar əlini onun çiyninə qoyub gülə gülə - fikir eləmə bu hamının başına gələ bilərdi.desə də özünü saxlaya bilmirdi yenə. Kənanın mimikası həmin anda hamını güldürərdi. Nərgizi evə yola salıb Ülviyyəni işə aparanda şəhriyar gördü ki, Ülviyyə fikirldi. Əlindən tutub – nə olub? Hara getdi fikrin yenə. Mən burdayam axı
Ülviyyə onun bu sözünə gülümsəsə də düşündüyü şey bu gün yanına gələn xanım idi. Təlaşdan kimliyin öyrənə bilməmişdi. Artıq onu getdikcə maraq bürüyürdü ki, bu xanım kimdir? Nərgiz evə gəldiyində anası onun halsızlığını görüb qorxdu. Onaq xəstəxanada olduğunu xəbər verməmişdi. Onsuzda başını yaralaynda qorxmuşdu. Indi də desə lap qorxardı. Nərgiz heç nə olmadığını özünü yaxşı hiss etmədiyini deyib yatmağa getdi. Doğrudan da əslində ciddi bir təhlükə ilə üz üzə qalmışdı. Nərgizin uşaqlıqdan müəyyən şeylərə güllərə ədviyyatlara alergiyası var idi. Bronxları şişirdi. Nəfəs darlığı yaşayırdı. Bunu ilk dəfə məktəbdə ondan xoşu gələn oğlanını nərgiz gülü gətirməsi ilə bilmişdilər. O zaman da Nərgiz özünü pis hiss etmiş huşunu itirmişdi. İndi isə tək bir dəstə yox bir otaq dolu nərgiz gülünü qoxlamaq əcburiyyətində qalmışdı. Yatağına uzanıb – Allahın bəlası, imkan vermire yaşayaq. Səndən nəsə istəyən var? Get işini gör də. Istəmə üzr. Üzürün batmasın sənin. Az qala ikinci dəfə öləcəkdim. Orada qalsam bu 3 cü dəfə məni gerəkdən öldürər vallah. Nə istəyire məndən alamadım ki?
Nərgiz bu fikirlərə dalarkən Kənan da iş otağında kor peşiman başını masanın üzərinə qoyub düşünürdü. O arada təlaşa düşüdüyündən fəriqən varmamışdı, amma ikinci dəfədir ki, bu qıza nəsə olacaq qorxusunu duyduğunu hiss etdi. Nədən ola bilər deyə düşündü. Vicdan əzabıdır yəqin deyib kürəyini kresloya