mubahise dusende atasi Selim otaga daxil olur
- Ne bas verir burda. Sesiniz cole gelir.
- Ata sabah elciliye gedirsiniz
- Lap yaxsi gederik.
- Dedim ki, yox Sehriyar. Anasinin bu reaksiyasina her kes meetel qaldi.
- Men getmeyeceyem.
-Niye ana?
- Men soz verdiyim qizin...
- Allahim yene Zulfiyye deyire. Ana anlamirsan sen, men onu yox Ulviyyeni isteyirem.
- Onda icaze ver zaman kecsin. Qizin qelbin qirmayaq. Hem ne bilirik ne olacaq niye telesirsen ki?
- Anan duz deyir Sehriyar bir az sebr et.
- Axi ata.
- Narahat olma oglum yaxsi olacaq. Duz deyir o aileden ayibdir. bir az zaman kecsin sen istediyin kimi elci gedib o qizi sene isteyerik. Sehriyar atasina qarshi daha da cox direse bilmedi. Basini tesdiqlemek menasinda yelleyib otagina getdi. Ulviyyeye munasib şekilde izah etmeliydi, amma nece deyecek deye gotur qoy edirdi.
Nərgizlə Ülviyyə otaqa oturub söhbət edirdilər. Ülviyyə o qadın haqqında onun sözləri haqqında Nərgizə danışdı. Hər ikisi bir neçə dəqiqə susub səssizliyə qərq oldular. Hər ikisi də nəsə düşünürdü. Nəsə yox daha çox qadının kimliyi haqqında. Nərgiz baxışlarını qaldırıb Ülviyyəyə baxdı. Çox narahat idi. Tez tez nəfəs almasından görürdü.
- Ülviyyə, narahat olma. Tanımadığın bilmədiyin insandan ötəri ayrılmayacaqsanki
- Əlbəttə yox. Amma kim idi o? Niyə elə yalvardı? Niyə elə dedi? Niyə ayrılmağımı istəyir?
- Bəlkə sən onunla bacı qardaşsan
- Ay qız səfehləmə
- Neynim elə ciddi sifət almısan ki, istədim bir az zarafat edim. Ülviyyə
- Hmmm
- Bəlkə Şəhriyarın anasıdır
Ülviyyə başını qaldırıb Nərgizə baxdı. – Mənim də ilk ağlıma gələn o idi, amma elə olsa Şəhriyara istəmədiyin deyər mənə niyə gəlib deyir ki.
- Bəlkə özünü oğlunun yanında pis eləmək istəmir.
- Bilmirəm Nərgiz bilmirəm. Inan beynim donub.
- Şəhriyara demisən?
- Yox. Səncə deyim.
- Nə bilim seçim sənindir. Amma əgər anası idisə o zaman səni istəmir demək. Bu pis oldu. Şəhriyar ana sözünə qulaq assaydı anası ona deyərdi. Demək ki, öz bildiyini