u hallına gülərək- onsuzda axır əvvəl mənim olacaqsan hara qaçacaqsan ki deyib güldü. Evə gələndə isə anasını divanda əyləşən görüb yaxınlşamaq istədi. Yaxınlşanda kimləsə telefon danışığıını eşitdi.
- Narahat olmayın bir az işləri var, bitirən kimi gələcəyəik...həəə.. əlbəttə istəyir. Oğlum mənim sözümdən çıxmaz. Yox. Yox.. o nə sözdür... Yaxşı gəlinimə salam de, öp əvəzimə. Inşallah tezliklə evimdə görərəm. Yaxşı sağol..gedim axşama yemək hazırlayım. Sağol.
- Ana.
- Şəhriyar... burdaydın? Nə vaxt gəlmisən? Mən yeməyi qoyum.
- Dayan! Sən Ülviyyəgilə zəng vurmşdun. Ana çox sağol.. bilirdim ki, bu işi uzatmayacaqsan.
- Oğlum mən. Yox.. Ülviyyə deyildi
- Necə yəni? Bəs kim?
- Ana səninləyəm kimə deyirdin gəlinim?
- Mən
- Nə mən ana nə mən? Məndən xəbərsiz mənə elçi gedirsən?
- Oğlum bax, ağıllı balam o qızla sənin evliliyin
- Nə bax? Nə bax!? Mən heç nə bilmirəm. Ya sabah elçiliyə gedirsiniz ya da atamla tək gedib qızı özümüz istəyərik Vəssalam
- Oğlum.
- Mən sözümü dedim.
Şəhriyar evdən çıxdı. Şahnaz divana əyləşib əlini başna tutdu. Gözləri dolmuş şəkildə - Mən nenyiyəcəyəm indi deyib əli ilə ağzını tutdu.
Şəhriyar əsəbi olduğu üçün Ülviyyəyə zəng vurmadı ki, səsindən hiss olunar. Ona görə sms yazıb atası ilə danışmağa başladı. Sms də isə qısaca – evdəkilərə denən, sabah gəlirik. Yazılmışdı. Atası ilə danışan Şəhriyar onun razılığını almış anası getməsə beləonunla gedəcəyinə söz vermişdi.
Ülviyyə bu xəbəri alar almaz sevincindən qaça qaça anasını qucaqlamış – ana , ana sabah gəlirlər, sabah gəlirlər deyə otaqda fırlanırdı.
- Ay qız dayan görüm kim gəlir?
- Şəhriyar.. yəni ailəsi gəlir. Elçiliyə... Nərgizə deməliyəm...
- Qızım dayan görüm nə vaxt...dəli qız...
Ülviyyənin bu sevincini görüb anası doldu. Nəhayət ki, rahatlamışdı. Şəhriyarı tanımaq üçün özü də səbirsizlənirdi ki, qızını sehrləyən bu oğlan kimdir.
Gün təkcə Ülviyyəyə uzun gəlməmişdi. Elçilikdə iştirak edəcək hər kəs üçün uzun bir gün oldu. Bitmək bilmirdi. Nərgiz