dostunun şad gününə o qədər sevinirdi ki, bu gün Salmaya belə ilişmir, onu acılamr, onun acı sözlərinə içdən gülərək keçib gedirdi. Kənan bu halını görüb xoş hal oldu. – bu qıza gülmək doğrudan yaraşır. Deyə içindən düşünməyə başlayırdı. – Nərgiz xanımın kefi bu gün yaman yaxşıdır. Kənanın səsini eşidib Nərgiz geri döndü. Eyni təbəsümlə - hə həm də çox.. necə olmayım. Şəhriyar bu gün Ülviyyəyə elçi gedir nəhayət
- Oo təbriklər. Ona görə icazə alıb demək. Şəhriyar yaxşı oğlandır. inşAllah onu xoşbəxt edər.
- Hə həm də qızıl kimi oğlandır. Nərgizin bu sözünə reaksiyası dəyişən Kənan bilsəydim sən belə bəyənirsən dilə gətirərdik səni alardı.
- Nə?
- Heç nə. Deyirəm bilsəydim kefin bu qədər yaxşıdır çoxdan elçiliyi təşkil edərdim. Hər gün elçi gələrdim ki, sən belə güləsən.
Nərgiz yenə anlamamış baxışlarla Kənana baxdı “bu oğlanın bir dediyi ilə ikincisi tutmur, ümumiyyətlə nə demək istəyir anlamadım yenə spruşsam deyəcək qız axmaqdır. ” deyə düşünərkən.
- Bəlkə bunu qeyd edək?
- Necə anlamadım?
- Yəni gedək çay içək, tort sevisən?
- Hə sevirəm, amma işlərim çoxdur
- Müdirin mən deyiləm icazə verirəm.
- Hə..əlbəttə amma icazə verirsiniz demək.
Kənan gülümsəyərək özündən razı halda - əlbəttə verirəm dedi.
- Onda mən getdim.
- Hara bəs mən? Birlikdə..
- Elçiliyə hazırlığa kömək etməyə.. çox sağolun və sağolun. Nərgiz sağollaşıb getmişdi. Kənan isə çaşqın halda – məni axmaq vəziyyətində qoydu deyəsən. Sənə bu da azdır Kənan.
Axşam yaxınlaşdıqca hər kəs həyəcandan əsirdi. Budur vaxt tamam olurdu. Artıq onlar gəlmək üzərəydilər. Şahnaz nə qədər istəməsə də getmək məcburiyyətində idi. Qapının zəngi çalanda Ülviyyə otaqda əl ayağı əsirdi. Nərgiz qaçıb qapını açmaq istəyirdi ki, Ülviyyənin anası ilə atası da qonaqları qarşılamaq üçün qaıya yaxınlşadı. Bir tək Ülviyyə utandığından çölə çıxmadı. Qapı açıldı. Salam verilməmiş hər kəs susub bir birinə baxmağa başladı. Aralarında bir tək Nərgiz – salam xoş gəlmisiniz dedi bir də Ülviyyənin atası. Digərləri