i isə gözləri bərəlmiş şəkildə bir birilərinə baxmağa başladılar. Şəhriyarda valideynlərinin susduğunu görüb pis oldu və - özü xoş gördük deyə bildi. Qapıdakılar isə hələ də bir birlərinə ölü görmüş kimi baxırdılar. Qapıdakıların səsinin çıxmadığını görüb Ülviyyə yavaşaşca otağından boylandı. Və o o qadını tanıdı. Bu Şəhriyarın anası imiş. Baxışlarını yer dikmiş və heç də təəcüblə baxmırdı. Ülviyyənin anası Gülnaz xanım səssizliyi pozdu
- Şşş..şahnaz...Ssəlim siz?
- Salam Gülnaz. Şəhriyarın anası yenə də baxışlarını qaldırmadan dilləndi.
Hər kəsin nədənsə təəcüblü olduğunu görə Şəhriyarla nərgiz isə bir birilərinə baxaraq çiyin çəkdilər. Onlar da heç nə anlamamışdılar. – siz tanışsınız ki. Deyə Nırgiz dilləndi. Bir açıqlama borclu olduqlarını duyan hər kəs təlaşlandı. Gülnaz xanım özünü itirmədən Kamala baxaraq qrup yoldaşlarım olublar dedi. Kamal bəy isə nədənsə heç də inanmışa oxşamadı. Kənarda susan səlim bəy isə udquna udquna qalmışdı. Kamal bəy içəri dəvət etdi onları. Bir müddət yenə heç kim dillənmirdi. Gülnaz xanım isə Şəhriyara arada bir baxır gözlərini dərindən yumurdu. Heç kim görməsin deyə tez qalxıb mətbəxə keçdi. Ülviyyə isə içəri ağlayaraq - anası məni istəmir deyə Nərgizə sığınmışdı.
– ay qız dəlisən istəməsə niyə gəlsinlər. Yəqin sən nə isə səhv başa düşmüsən. Ağlama indi çıxanda səni belə görüb doğrudan istəmiyəcəklər. Aaaa xəbərin var Şəhriyarın anası isə atası Gülnaz xalanın qrup yoldaşları olublar.
- Nə?
- Hə. Qapıdakıların halını görsəydin elə bil hamı ölü görmşüdü. Deyəsən bir birilərindən heç xoşları gəlmirmiş o vaxtlar. Nərgiz özü də axırıncı sözü dediyinə peşiman oldu. Dodağını dişləyib ümid etdi ki, Ülviyyə onu eşitmədi. Ülviyyə isə daha da ağlayaraq – məni ona verməyəcəklər görərsən, vermçəyəcəklər.
- Eee Ülviyyə bəsdirdə.. sən belə eləsən çıxıb Şəhriyarı bura çağıracağam
- Yox yox. Lazım deyil.. ağlamıram yaxşı.
- Ay sağol. Gəl yavaşca qulaq asaq görək nə danışırlar. Hər ikisi qapıya tərəf gələndə nə qədər elədilərsə heç