Şəhriyar sabah nişanlımın ad günüdür. Ən yaxın dostlarımızı çağırmışıq. Sən də gəl. Bir az əylənərəsən. Şəhriyar. Şəhriyar!
- Hə nə olub?
- Mənə heçnə, amma sənə nəsə olub.
- Yox heçnə olmayıb.
- Kimdir o?
- Kim?
- Səni xəyallara aparan.
- Bilmirəm.
- Necə yəni bilmirəm?
- Həqiqi sözümdür kim olduğunu bilmirəm. Amma bilmək istərdim.
- Nə danışırsan sən?
- Fikir vermə. Sən nə deyirdin?
- Nişanlımın ad günüdür. Gedək bir az başın açılar.
- Bilmirəm baxarıq.
- Gəl gedək.. deyəsən çox işləyirsən, artıq realist Şəhriyar xəyallara dalır.
- nə dəxli var. Fikirləşirdim ki kimdir.
- aha deməli biri var.
- Elçin bəsdir!
- yaxşı susdum. Amma sabah dəqiq gedirik.
- dedim axı baxarıq.
- etiraz istəmirəm.
( Ad günü)
- Nərgiz Jalə hardadır? Gözümə dəymir. Bir təbrik eləyək. Sonra mən gedəcəyəm. bilirsən tanımadığım adamlar arasında sıxılıram.
- ee... yaxşıda.. bir saat oturaq sonra bir yerdə gedərik. Həm ayıbdır Jalədən, dəvət edib.
- Yaxşı, yaxşı sızıldama mən içəri keçim baxım bəlkə oradadır.
- Jalə! Jalə!
- Burdayam. Mətbəxdə. Gəl bura.(muellif Lili SH)
- Salam.
- Xoş gəlmisən.
- Xoş günün olsun. Ad günün mübarək. Neçə bundan yaxşı illərə. Dəvətin üçün də çox sağol.
- Sağol canım. Əsl sən sayıb gəldiyin üçün çox sağol. Necəsən? İşlərin necədir?
- Yaxşıyam, hər şey yolundadır hələki. Nəsə kömək lazımdır?
- Can çox sağol sən qonaqların yanına get mən bir azdan gəlirəm. Ay əlim!
- Nə oldu kəsdin? Gəl bura təmizləyək. Pambıq var?
- Zəhmət olmasa içəri otağa keç. Qapıdan girən kimi sağdakı rəfdə görəcəksən.
- Bu saat gətirirəm.
Sağdakı rəf yəqin budur. Aha tapdım. Qapı döyüldü yoxsa mənə elə gəldi. Bu dəfə yenə qapının döyülmə səsi eşidildi. - Jalə qapı döyülür.
- Sən bax da canım. Əlimi təmizləyirəm.
- Oldu.
Ülviyyə qapını açan kimi təəccübünü gizlədə bilmədi.
- Siz?
- Siz?
(Ülviyyənin dilindən.)
Ülviyyə və Nərgiz ad gününü tez tərk eləmişdilər. Nərgiz nə qədər etiraz etsə də Ülviyyənin əhvalının olmadığın görüb