n yanından keçərkən bir anlıq ayaq saxladı başını qaldırmaq istəyirdi ki, yenidən yoluna davam etdi. Şəhriyar isə dəli kimi otaqda ora bura gedir Ülviyyənin atasına yaxınlaşıb – elçiliyi özüm edəcəyəm. Madəm ki, bu gün də atam anam yanımda deyil özüm edəcəyəm.
- Oğlum getsən yaxşıdır.
- Amma
- Dedim axı bizim sizə verəcək qızımız yoxdur. Gülnazın bu sərt sözünə Ülviyyə dözə bilməyib –Ana! Deyə səsini qaldırdı.
Nərgiz onu sakitləşdirməyə çalışsa da Ülviyyə halsız oldu bir anlıq və huşunu itirdi. Şəhriyar cəld onu tutaraq divana apardı. Hər kəs onun başına yığışıb ayılmağı üçün əlini ovuşdurub adını çəkərkən Gülnaz göz altı Şəhriyara baxdı. Gözündən düşən bir damla uzun zamandır saxladığı xatirələrini canlandırdı. Yenə də ağır olsa da Şəhriyara dönməyərk – oğlum xahiş edirəm get dedi.
- Yalvarıram get deyə pıçıldadı. Şəhriyar isə - ayılsın gedərəm deyə yalvarış dolu baxışlarla Gülnaza baxdı. Gülnaz təəcüblə ona baxıb başını təsdiqləmiş kimi yellədi.
Ülviyyə özünə gəldiyində isə hönkürtü ilə ağlamağa başladı. Nərgiz onu otağa aparanda Şəhriyar – Ülviyyəm ağlama, hər şeyi yoluna qoyacağam söz verirəm deyib Kamal və Gülnaza baxıb çıxdı evdən. Kamal bəy Gülnaza yaxınlaşıb – düşünmürsən ki, hər şeyi danışmaq vaxtı çoxdan gəlib
- Gəlib? Mən deyərdim çoxdan keçib Kamal bəy, həm də lap çoxdan. Nəyi danışım. Hər şeyi bildiyimi zənn edirdim bu gün isə görürəm ki, mən də heç nəyi bilmirmişəm.
- Nə?
- Kamal bəy, sonra danşarıq. Bu gün lazımından çox əsəb keçirtdik.
- Sən onu hələ də unuda bilməmisən? Kamal bəyin bu sözünü həm gözləməyən həm də illərdir gözləyən Gülnaz dönüb ona sadəcə gülümsəyərək – Mən mənə edilən haqsızlığı vəcanı bahasına verilən ama gerçəkləşdirilməyən vədləri unuda bilmirəm. Kamal heç nə demədən başını aşağı salıb – mən bir az hava alacağam deyib evdən çıxır. Gülnaz isə Ülviyyənin otağına yaxınlaşnda onun ağladığını eşidib girmək istədi, amma nə deyəcəkdi. Necə izah edəcəkdi bilmirdi. Eləcə səni ona vermirik deməklə bitmirdi hər şey.