yoldaşlarısınız, uşaqlıq xatirələridir onlar
- Biz təkcə qrup yoldaşı olmamışıq Nərgiz.
- Necə?
- Səlim..yəni Şəhriyarın atası.. o...o..
- Eşidirəm
- O mənim ilk sevgim olub.
- Nə?! Nərgiz gözləri hədəqəsindən çıxacaqmış kimi baxırdı. Nə deyəcəyini bilmirdi, nə deyə bilərdi ki. Ağzı açıq halda ona baxıprdı.
- Hə..eşitdiyin kimi. Anası Şahnaz isə ən yaxın rəfiqəm olub. Biz də səninlə ülviyyə kimi idik. Ya da mən elə bilirdim. Heç nə soruşma çünki mən də bilmirəm ki, onlar necə ailə qurub. Bildiyim tək şey bu oyunun içində uduzan mən olduğumdur. Deyib yenidən ağlamağa başladı. Nərgiz ayağa qalxıb onu qucaqladı. – yaxşı yaxşı sakit olun. Ülviyyə nəsə bilir?
- Yox qızım.. qətiyyən bilməməlidir. əsla.. dediyimə peşiman eləmə
- Yaxşı yaxşı narahat olmayın. Amma nə vaxt istəsəniz dinləməyə hazıram sizi. Gülnaz himə bəndmiş kimi başını yelləyib əgər danışmasam öləcəm bu sıxıntıdan. Illərdir düz 29 ildir içimdə saxlamaqdan məhv oldum. Deyib olanları bir bir danışmağa başladı.. Biz,yəni Səlim Şahnaz mən eyni universitetdə təhsil alırdıq. Fakültələr eyni idi, amma Səlim bizdən bir kurs yuxarı oxuyurdu. Olduqca yaraşıqlı idi.. Təsəvvür etməyə gərək yoxdur Şəhriyar onun eynisidir. Çox qızların könlü onda idi. Mənim də xoşum gəlirdi, amma həm birinci kursda oxuyurdum deyə o vaxtlar ayıb bilirdim özümə bunu bəlli etməyi həm də şorgöz bilirdim onu. Bilirdim deyəndə elə idi. Hər gün bir qız ağlayırdı onun üzündən təsəvvür elə. Arada baxışlarını hiss edirdim dəhlizdə, amma əhəmiyyət vermirdim. Birinci kurs bitəndə yaya tətilində bir iki dəfə onu məhləmizdə gördüm. Məni görən kimi dayanıb uzaqdan baxırdı. Mən də qorxurdum ki, atam anam görər universitetə də getməyə qoymazlar. O vaxtlar indiki kimi deyildi. Yenə də əhəmiyyət vermirdim ki, yəqin ki, binamızda istədiyi qızlardan biri yaşayır. Ikinci kursa keçəndə ilk dərs günü qapımız açıldı və Səlim içəri keçdi. Onun barəsində yenə mənfi fikirə qapıldım ki, şorgözlüyünün üzündən kursda qalıb. Sən demə elə deyilmiş.