isə özü əyilib ayaqqabılarımın bağını bağlamaq istədi. Geri çəkiləndə qalxıb düz gözümə baxdı. Onun o baxışları qarşısında sərt danışmaq mümkün deyildi. Əriyib gedirdin. Zamanla arxamca gəlməyə başladı. Kiçik jestlər edirdi. Amma mən hələ onunnla bir kəlmə brelə kəsə bilmirdim. Şahnaz isə həmişəki ampluasında idi. Onu dayanmadan pisləyirdi. Amma Şahnaz gecikmişdi çünki mən onu çoxdan sevirdim bunu anlamışdım. Biz gizlin görüşməyə başladıq. Sevgililər kimi. Utanıb çəkingən olduğumdan həmişə mənə məsafəli davranırdı. Incitməzdi heç vaxt. Bir il belə davam elədi. Daha da bir birimizə bağlandıq. Artıq universitetdə də hamıya bildirmişdi ki, mənə yaxınlaşan olmasın. Uzaq qohumlardan elçi çıxmışdı. Ülviyyəni atası. Kamal. Ona deməyə məcbur idim. Dedimdə. Heç nə demədən gözlə deyib getdi. Bir gün gözlə dedi. Mənsə evdə Kamalla evlənməyəcəyimi deyəndə aləm dəydi bir birinə. Səlimlə maraqlanmaq üçün adını soyadını öyrənməyə çalışdılar. Günlərlə universitetə qoymadılar qapını bağlayıb ac susuz saxladılar. Dediyimin üstündə dayandım. O vaxtlar telefon hər evdə olmurdu deyə səlimdən xəbərsiz idim. Şahnaz bizə gələndə isə ondan xəbər göndərmək üçün kiçik məktub yazmışdım. Günlər sonra ailəm məni universitetə buraxmışdı, amma dayıoğlanlarım yanımda cangüdən kimi gəlirdilər. Təsəvvür et universitetdən icazə almışdılar ki, dərsdə də otursunlar. Çox utanmışdım çox. Səlim də gəlmirdi dərsə deyə lap narahat olurdum. Şahanzdan soruşanda isə məktubu verib ya yox. Şahnaz məktubu mənə uzadıb oxumaq istəmədi.dediyində başımdan qayanar su töküldü elə bil. Dərsdən icazəalıb ayaqyoluna getdim ki, üz gözümün yaşını silim. Dayıoğlanarım çölə çıxanda hirslə ayaqyoluna gedirəm deyə qışqırdım. Onlar isə ağladığımı görüb geri çəkildilər dəhlizdə dayandılar. Ayaqyoluna girməyib həyətə çıxdım. Hava alamalıydım. Necə qaçdığıma özüm də məttəl qalmışdım. Qolumdan kiminsə tutduğunu hiss etdim döndüyümdə Səlimi gördüm. Gözlərində əsəb hirs. Amma mənimkindən çox ola bilməzdi.
Gülnaz dərindən nəfəs