- Yox..olmaz vəssalam. Zamanla öyrəşəcək.
- Siz öyrəşmisiniz Gülnaz xanım?
- .....
- Məncə düşünün. Nərgiz Ülviyyənin otağına keçdi Ülviyyə sakitcə yerində oturmuşdu. Nərgiz onun yanında oturanda başını onun dizlərinə qoyub uzandı.
- Nə dedi? Niyə belə eləyiblər.
- Ən yaxşısı özündən soruş.
- Onunla danışmaq istəmirəm
- Ülviyyə o sənin anandır.
- Ana qızını xoşbəxtliyini istəyər. O isə əvvəldən əlindən gələni edir ki, mənim üzüm gülməsin.
- Dəlisən sən o nə sözdür.
- Nə isə mən yatmaq istəyirəm.
- Yaxşı yat sakitləş.. Ülviyyə yuxuya gedərkən şəhriyar yenidən evə qayıdır ata və anasının divanda əyləşib susduqlarını görnəd stul götürüb qarşılarına qoyur və əyləşir
- Indi deyim görüm nə baş verir?
- Şəhriyar məncə indi zamanı deyil
- Xeyr ana indi tam zamanıdır. Eşidirəm. Kimsə heç nə deməsə bu otaqdan çıxmayacaq.
- Oğlum anan düz deyir indi yox.
- Ata kimsə nəsə deməsə bu otaqdann çıxmayacaq. Mənim üzümü bir də görmək istəyirsinizssə hər şeyi danışacaqsınız.
- Yox! Yox! Şəhriyar uşaqlıq edirsən.
- Mən uşaqlıq edirəm? Məncə əksinədir.. buyurun eşidirəm. Nə baş verib! Şəhriyarın axırıncı kəlmələrini aramla bölə bölə və əsəblə deməsi anasını titrətdi. Nə desin, necə desin ki, bir vaxtlar sevən iki insannın arasına girib. Necə desin ki, Gülnazı ailəsinə pisləyən o olub, necə desin ki, ona olan sevgisindən ən yaxın dostunu satıb.
- Ana eşidirəm. Ata! Buyurun. Səlim Bəy aramla boğazını yaşlayaraq – oğlum gəl gedək ikimiz danışaq.. deyərək ayağa qalxdı. Eyvana çıxan kimi Şəhriyar onun arxası ilə gəldi. Səlim arxaya dönmədən aramla danışmağa başladı. Hər şeyi danışdıqca Şəhriyar şok olmuş vəziyyətdə divara söykəndi. Bir müddət elə qalıb sonra səssizliyi pozdu – indi necə olacaq?
- Bilmirəm
- Necə bilmirəm.Sizin cavanlıqda yaşadıqlarınızı biz ödəmək məcburiyyətindəyik?
- Oğlum bu iş alınan deyil
- Yox ata.. Sənə elə gəlir. Bu iş alınacaq. Deyib eyvandan çıxdı.
Günün sonuna qədər hamı ruh kimi gəzirdi. Ülviyyə bütün gücünü toplayıb