anasını yanına getdi baxışlarını qaldırmadan – eşidirəm dedi. Anası isə udqunaraq. – mən səni çağırmamışdım.
- Ana nə demək istədiyim başa düşdün. Eşidirəm. Danış. Nə baş verib.
- Danışmağa bir şey yoxdur. Bu evlilik olmayacaq. Vəssalam.
- Ana nə baş verib! Gülnaz dözməyib ağlamağa başladı. Anasını bu halın görəndə özü də pis oldu, amma yerindən təpənməyərək – danış deyə dilləndi. Gülnaz bu gün olanları danışmağa bir daha güc tapmadı. Çiyinləri düşərək hönkürtü ilə ağlamağa başladı. Ülviyyə onun dsnışa bilməyəcəyini görüb o da ağlayaraq otağına keçdi. Üzü yatağa uzanmışdı ki, telefonuna gələn zəngə başını qaldırdı bu Şəhriyar idi.
- Alo Şəhriyar.
- Ülviyyəm.
- Şəhriyar nə baş verir? Niyə kimsə mənə izah etmək istəmir?
- Sakit ol.. Narahat olma.. eyy ağlama orada. Hazırlaş düş aşağı burdayam.
- Gəlirəm deyib telefonu söndürdü.
Aşağı düşən kimi Şəhriyar onu bərk bərk qucaqladı. Gözünün yaşını silib alnını öpüb saçlarını qoxladı
- Ülviyyəm qorxma. Hər şeyi həll edəcəyəm. Inan mənə. Xahiş edirəm sadəcə inan.
- Necə? Axı nə baş verir?
- Sən bu gözəl başını belə şeylərə yorma. Mən dediyim elə. Səbr et. Söz verirəm. Şəhriyar Ülviyyəni ehmalca dodaqlarına öpüş qondurdu. Ülviyyə başını onun çiyninə qoyub huzurlu şəkildə gözlərini yumdu. Səlim bəy fikirli halda eyvanda siqaret çəkərkən telefonu zən çaldı. Tanımadığı nömrə idi.
- Alo
- Alo.
- Sən?
- Hə mənəm. Danışmalıyıq.
Səlim telefonu yerə qoyub əlində yazdığı adresə baxdı. Illər sonra yenidən onunla üz üzə gələcəkdi. Hava tutqun idi yay olsa da. Ağlamağa hazır insan kimi hər an yağa bilərdi. Səlim illər sonra onunla üz üzə gələcəyinin xəyalını dəfələrlə qurmuşdu. Düşünürdü ki, ona bir üzr borcludur. Həm də halallıq almaq istəöyirdi. Neçə illərdir ürəyində bu sevgi ilə yanaşaı ağır gələn vicdan əzabı, bir gənc qızı gözüyaşlı qoymaq əzabı ona əzab verirdi. Sevgisi getmişdimi? Bunu belə bilmirdi.
- Salam. Səlim dönmədən gözlərini bərk yumdu. O gəlmişdi və illər sonra onlar yarım qalan hər