r şeyi yenidən xatırlayacaqdılar.
- Salam. Necəsən?
- Bura niyə gəldiyimi açıqlayıb gedəcəyəm.
- Gülnaz
- Oğluna de qızımdan uzaq dayansın
- Gülnaz mən
- Mənim qızım sizin ailənizin əzablarını çəkmək məcburiyyətində deyil
- Gülnaz bir dəqiqə qulaq as.
- Qulaq asmalı bir şey yoxdur. Oğluna de çəkilsin qızımın həyatından.
- Şəhriyar qərarlıdır.
- Heç nə olmaz sən onu yola gətirərsən. Bu sizin ailədə var axı. Ata sözündən çıxmamaq.
- Gülnaz məni incidirsən
- Səni incidirəm? Demək inciyirsən? Nədən səlim. Nədən inciyirsən?
- Bir qulaq as! Səlimin səsinin yüksəlməsi ilə Gülnaz başını aşağı salıb hikkəsini uddu.
- Şəhriyar mənim kimi deyil. O istədiyi hər şeyi əldə edir. Indi də onun qarşısını alacaq gücdə deyiləm.
- Çox nahaq. Mən dedim və deyirəm. Sizə verəcək qızım yoxdur. Oğluna de çıxsın getsin. Ülviyyə qürurludur, əgər Şəhriyar getsə o bir daha onu axtarmaz. Bir neçə gün əzab çəkər bununla da bitər.
- Bir neçə gün? Sənin, mənim əzabım bir neçə gün çəkdi?
- Burda sən mən deyə bir şey yoxdur. Həm mən əzab çəkmirəm. Dediklərimi unutma. Oğlunla danış. Sağol
Gülnaz dönüb getmişdi. Səlim isə hələ də ürəyində deyə bilmədiyi sözləri ilə baş başa qalmışdı. Onu arxasınca baxa baxa acı acı gülümsəyərək. – heç dəyişməmisən inadçı Gülnaz xanım deyərək pıçıldadı.

Şəhriyar bir neçə gün içində baş sındırmağa çalışılrdı ki, neyləsin ki, Ülviyyənin ailəsini öz ailsəni razı salsın. Əslində özü də görürdü ki, bu vəziyyətdə bu mümkün deyil. Amma əllərini yanına salıb eləcə təslim olmaq istəmirdi və olmayacaqdıda. Bu düşüncələrlə ülviyyənin əlini bərk sıxdı istəmədən. Ülviyyə isə bunu hiss edib - Şəhriyar əlim.
- Bağışla.
- Neynəmək fikrindəsən? Mənə də de xahiş edirəm. Nə baş verir. Evdə heç kim heç nə danışmır. Sən də burada axı niyə onlar izn vermirlər.
- Dedim axı sən bunları düşünmə. Bir az zaman ver mənə hər şeyi yoluna qoyacağam.
- Məncə bilmək mənim də haqqımdır.
- Xahiş edirəm Ülviyyə. Inad etmə və mənim sözümə güvən. Sadəcə bir az