Nəsə sözlü adama oxşayırsan.
- Çataq danışarıq. Nərgiz arxa oturacaqda əyləşmişdi. Qabağa gəlib ön oturacağa boylananda saşları Kənanın çiyninə töküldü. Ətrindən lap özünü itirən kənan istəmədən anidən əyləcə basdı. Nərgiz daha da qabağa gələrək yerindən durası oldu.
- Neynirsən sən? Noldu?
- Sən neynirsən. Niyə qabağa gəlirsən ki? Adam bu qədər ətir vurar.
- Pah minnətin olsun ki, bu ətiri vurub sənin maşınına minmişəm
- Heç dəxli var. Nə axtarırsan.
- Sənədləri. Dedin hamısı götürəcəyəm. Mən də boylandım ki, ordadır yoxsa yox. Yoxsa gözüm atmır sənə yaxınlşamaqdan ötrü.
- Of Nərgiz of... şirini elə də bu dilini nolar
- Sənə qalmayıb
- Mən sənin müdirinəm. Nə desəm o dur.
- O işdədir. Indi biz yoldayıq. Istədimiyi deyə bilərəm. Deyinə deyinə restoranın qarşısına gəldilər. Kənan ilk əvvəl restoranı bağlatdırmaq istəsə də Nərgizdə şübhə yaradar deyə eləmədi. Hər ikisi masa arxasına əyləşəndə. – nldu müdir bəy, hansı qonaqlarınız? Deyərək iynəli şəkildə Kənana baxdı.
- bir azdan gələrlər. Biz yeməyimizi sifariş verək. Menuya nəzər saldı. Nərgiz də Menunu əlinə alıb menyuya baxırmış kimi elədi amma göz altı kənanı izləyirdi. Çox təlaşlı və həyəcanlı idi. Bir az da gülümsəyib menyunu qaldırdı ki kənan görməsin. Sifarişlərini verib gözləməyə başladılar. Kənanın nəsə demək istəyirdi həmin anda vaz keçirdi.
- Kənan nə olub sənə?
- Mən.. mən...Nərgiz sənə bir şey etriaf etməliyəm. Daha doğrusu iki şey. Bilmirəm necə başlayım.
- Aha eşidirəm. Ikisini de de gəlsin.
- Asan deyil....şey mən...
- Axşamınız xeyir...bu səs onların hər ikisinin diqqətini özünə çəkdi. Bu Yusif idi.
- Yusif!! Səni burda nə işin var deyərək kənan ayağa qalxdı.
- Yemək yeyirdim sizi gördüm. Dedim bir salamlaşım. Nərgiz, nişanlın nə əcəb icazə verib burda olmağına.
- Nə? Nə nişanlısı.
- Aa gizlətmə. Bilirəm ki,səni dəhşətli dərəcədə qısqanan, elə sənin də dəhşətli dərəcədə sevdiyin bir nişanlın var. O dərəcədə qısqanır ki, yanında kimi görsə həmin anda o adamı