ı xəstəxanalıq edir. Nərgiz təəcüblü halda bir Yusifə bir kənana baxıb dururdu. Kənan isə yumuruğunu sıxaraq başı aşağı halfda əyləşmişdi. Gərgin ortamda bir əksik olan ofisiant idi o da gəlmiş oldu.
- Sifarişləriniz. Deyib yeməkləri masanın üzərinə qoydu. Nərgiz ofisiant uzaqlaşan kimi – biri mənə izah edəcək ki, burda nə baş verir. Deyə sərt şəkildə dilləndi. Yusif stul çəkib nərgizə yaxın əyləşərək hər şeyi başdan danışmağa başladı. O danışdıqca Kənan qaşlarını çatır baxışını qaldırmadan ağır ağır nəfəs alırdı. Onu bu saat düşündürən Nərgizin gözündə yalançı vəziyyətdə düşməsi idi. Nərgiz isə Yusif danışdıqca Kənanı izləyir dodaqlarını dişləyirdi. Cəld ayağa qaqlxaraq – gecəniz xeyrə qalsın bəylər deyib getdi. Onun bu sakit tonu Kənanı lap pis elədi. Anladı ki, nərgiz artıq onu bağışlamayacaq. Qızın adına yalandan söz çıxarmaq onun edə biləcəyi ən böyük səhv idi. Masanın arxasından tərpənmək istəsə də Yusif artıq çoxdan Nərgizin arxasınca getmişdi.
- Nərgiz, Nərgiz gözlə..
- Nə var?
- Yəni bütün bunlar yalandır?
- Yusif bəy məni axmaq sayırsınız?
- Niyəki?
- Nə isə.. sağolun
- Nərgiz icazə ver mən aparım
- Icazə vermirəm.
- Nərgiz mənim günahım nədir? Yalanı deyən Kənandır.
- Sən necə dostsan? Dostunu satmısan hələ bir gəlib yenə də onun arxası ilə danışmağa davam edirsən.
- Nə dəxli?
- Çox dəxli. Mən satqınlarla heç salamlaşıb sağollaşmıram da. Elə ona görə sağollaşmadan da gedirəm. Yusif onun qolundan tutub. –bəsdir özünü naza qoydun.
- Əlini çək ondan. Kənan qəzəblə gəlib yusifin yaxasından yapışdı. – bir də ona toxunsan məndən incimə. Bu səhnə Nərgizə tanış gəlirdi. Artıq ikinci dəfədir ki, Kənan eyni qəzəblə kiməsə nərgizə toxunduğuna görə əl qaldırırdı. Və yenə də bu səhnəni izləməyə davam etməyəcəkdi. Oradan uaqlaşaraq Ülviyyəgilə gəldi. Ülviyyə hər zamanki kimi düşüncəli şəkildə otağında oturmuşdu. Nərgiz Gülnazla salamlaşıb içəri keçmək istədi. Gülnaz onu saxlayıb – ona başa sal ki, nə vaxta qədər belə davam edəcək. Artıq buna