Muellif Lili SH

Təsadüf deyə bir şey yoxdur. Təvafüq vardır. Allahın rızası ilə, izni ilə gerçəkləşən hadisələr. Hər kəs bunu yaşayar, amma bəziləri bunun fərqinə varar, bəziləri isə təsadüf deyib özünü aldadar. Sonda hər kəs öz payına düşəni alar. Kimisi az, kimisi çox.. kimisi isə payını başqasına verər. Amma kədər payından, öz xoşbəxtlik payına isə heç kim qıymaz. Mən qıydım...mənə də qıydılar. Çünki təsadüfə inanmırdım, təsadüfə inanmırdıq...

BOLUM 1

- Yox yox yox! Mən hələki ailə qurmaq istəmirəm.
- Sənə bu saat ailə qur deyən yoxdur. Bax, tanı bəlkə xoşuna gələr, bəlkə yaxşı oğlandır elə. Həm nə vaxta qədər yanımızda oturacaqsan. Artıq ailə qurmalısan. Qonum qonşuda sən yaşda qız qalmayıb. Mən yaşdakılar nəvələrini gəzməyə aparır. Mənsə hələ sənin nazınla oynayıram. (Muellif Lili SH)
- Anam qurban olum, neçə dəfə demək olar istəmirəm, məni başa düşün. Heç oğlanı sən də görməmisən nə bilirsən ki, kimdir. Nə olsun ailəni tanıyırsan bəlkə oğlan avaranın biridir, bəlkə məni hər gün döyəcək, ac saxlayacaq, sizinlə görüşməyə qoymayacaq, heç çölə çıxmağa qoymayacaq bəlkə. Hiiii bəlkə narkomandır?
- Ay qız bəsdir axmaq- axmaq danışma. Bu dövrdə elə vəhşi adam var? Narkoman olsaydı adlı -sanlı ailədir səs yayılardı aləmə.
- Sən deyilsən deyən ki, hər şey ola bilər.
- Mən yoruldum sənə söz deməkdən. Atan gələr özün üzünə deyərsən istəmədiyini. Məni də bu işə qatma.
- Deyərəm. Niyə demirəm. Hər halda atam səndən fərqli olaraq məni başa düşər! İnşallah başa düşər....deyə pıçıltı ilə özünə təsəlli verməyə çalışdı. Çünki Ülviyyə bilirdi ki, atasına heç nə də deyə bilməyəcək. Atası nə qədər Ülviyyəyə bağlı olsa da onun zəhmi hər kəsi qorxudurdu, ondan çəkinməyə vadar edirdi. Vəzifəsi hərbiçi olduğundan sərtliyinin üstünə daha da sərtlik gətirirdi.
-Ülviyyə atan çağırır.
- Gəlib? Ana... Ana..
- Ana ana deyib durma. Dedim axı məni bu işə qatma. Get özün danış.
- ... axı...ehh anam..
- Gəl görüm bura. Mənə sözün var?
- Kimin.. mənim? Xeyr sözüm yoxdur.