daşınsan hamı üçün yaxşı olar. - sözleri nefes almadan bir-birinin ardınca düzüb mümkün qeder mülayim danışmağa çalışırdım.
-Uşaq başı aldadırsan? - Aydın yeniden gülümseyerek üzüme baxdıqda artıq eseb, gerginlik meni esir almışdı. Bütün yollarım bağlı idi. Hansı terefe üz tutsam boyumu aşan divarla qarşılaşırdım.
-Özün de bilirsen, başqa çıxış yolun yoxdur. - dırnaqlarım gerginlikden, esebden, düşdüyüm bu çetin veziyyetden ovcumu qanatsa da, o, sakit, hetta az qala sevincek halda bu sözleri diline getirir, dodaq ucu zeferle gülümseyib meni süzürdü.
Onun bu halına ise mene eseb nece güc gelmişdise, ondan asılılığımı da gözden çıxarıb qezeble ayağa qalxdım:
-Ne olur olsun, menim adım heç vaxt seninle birge hallanmayacaq!
-Meryeme göre bunu etmeyeceksen? - Meryemin adını yeniden eşidib bayaqkı hirsim keçib getmiş, sanki el-qolum yeniden bağlanmışdı.
-Eclafsan! Özün kimisi yoxdur!!! - dolu gözlerimle qışqırıb arxama bele baxmadan qapını çırpıb qaçaraq oradan uzaqlaşdım.
Dolmuş gözlerimden bir damla süzülüb düşmesin deye var gücümle özümü sıxır, Aydının dediklerini tekrar-tekrar beynimde fikirleşir, özüm üçün kiçik de olsa bir cığır açmaq, canımı qurtarmaq isteyirdim. Amma heç cüre mümkün deyildi. Bir terefde Meryem, diger terefde özüm, öz qürurum, öz menliyim. Onun teklifini qebul edib alçala bilmezdim. Üstelik ona göre kiçik bir istekle başlayan bu teklif daha doğrusu, zorakılıq gelecekde meni daha da pis veziyyetde qoya biler, günden-güne şertlerini artıra bilerdi. Yox! Men bunu qebul ede bilmezdim. Amma... Amma Meryeme de her şeyi açıb deye bilmezdim.
Menim deyesen bu teklifi qebul etmekden başqa seçimim yox idi. Bele ki görünür Aydın da öz qerarında qalacaqdı.

<< 1 ... 4 5 [6]